موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٧٦ - فصل چهارم در ذكر شمّه مختصرى در فضائل علم از طريق نقل

از غايت تشريف علم و عظمت آن، خلقت او را نيز به رَبّ خاص به محمّد- صلّى اللَّه عليه وآله- نسبت داده، و حق تعالى در مواردى كه عنايت خاص به امرى دارد، ربّ محمّد- صلّى اللَّه عليه وآله- را ذكر مى‌فرمايد، چنانچه از مطالعه قرآن كريم و مراجعه به آيات شريفه كه به اين سياق است، معلوم شود.

چنانچه در آيه شريفه سوره هود فرمايد: ما مِنْ دَابَّةٍ إِلَّا هُوَ آخِذٌ بِناصِيَتِها إِنَّ رَبِّي عَلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ‌ [١]؛ صراط مستقيم را به ربّ محمّد- صلّى اللَّه عليه وآله- نسبت داده، و اين، علاوه بر تناسب مقام استقامت مطلقه با ربّ انسان كامل، به واسطه غايت عنايت به مطلوب، اين اضافه مذكور شده.

و نيز در آيه شريفه تحكيم فرمايد: فَلا وَ رَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ ... [٢] و در سوره حجر فرمايد: فَوَ رَبِّكَ لَنَسْئَلَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ‌ [٣]، و اين موارد، مورد عنايت خاص است.

بالجمله، نسبت تعليم را به ربّ انسانِ كامل دادن، بزرگ‌تر عظمت است از براى حقيقت علم، چنانچه واضح است.

و از آياتى كه غايت شرف علم و فضيلت آن را مدلّل كند، آيه شريفه: شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ وَ الْمَلائِكَةُ وَ أُولُوا الْعِلْمِ‌ [٤] است كه شهادت اولوا العلم را قرين با

[١] «هيچ جُنبنده‌اى نيست مگر آن‌كه زمام اختيارش را او گرفته است، هر آينه پروردگار من‌بر راهى راست مى‌باشد». (هود (١١): ٥٦)

[٢] «نه سوگند به پروردگارت كه ايمان نياورند، مگر آن‌كه تو را داور قرار دهند در نزاعى كه‌ميان آنهاست ...» (النساء (٤): ٦٥)

[٣] «به پروردگارت سوگند كه همه را بازخواست كنيم». (الحجر (١٥): ٩٢)

[٤] «خداوند حكم كرد، و فرشتگان و صاحبان دانش؛ كه هيچ معبودى جز او نيست ...». (آل عمران (٣): ١٨)