موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٠٩ - فصل پنجم راه تحصيل ايمان

كند و به دل بخواند تا زبان قلب باز شود، و اگر وقتى چون اواخر شب يا بين‌الطلوعَيْن، بعد از فريضه صبح، براى اين كار اختصاص دهد خيلى بهتر است. پس در آن وقت، با طهارت وجهه قرآن و ذكر را متوجه قلب كند، و آيات شريفه الهيه كه مشتمل بر تذكّر و مشتمل بر توحيد است به قلب بخواند به‌طور تلقين و تذكير.

و اگر آيات شريفه آخر سوره حشر را از قول خداى تعالى: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ‌ [١] كه آيه ١٨ است، تا آخر سوره كه مشتمل بر تذكر و محاسبه نفس، و محتوى بر مراتب توحيد و اسماء و صفات است، در يك وقت فراغت نفس از واردات دنيايى، مثل آخر شب يا بين‌الطلوعين، با حضور قلب بخواند و در آنها تفكر كند، اميد است- إن شاء اللَّه- نتايج حسنه ببرد، و همين‌طور در اذكار شريفه؛ با حضور قلب ذكر شريف: «لا إلهَ إلَّااللَّهُ»- كه افضل و اجمع اذكار است‌ [٢]- اين عمل را بكند؛ اميد هست خداوند از او دستگيرى كند، و البته در هر حال، از نقص و عجز خود و از رحمت و قدرت حق، غافل نباشد و دست حاجت پيش ذات مقدّس او دراز كند و از آن ذات مقدّس دستگيرى طلب كند؛ اميد است كه اگر مدتى اشتغال به اين عمل پيدا كند نفس به توحيد عادت كند و نور توحيد در قلب جلوه كند، و البته از شرايط عامه ذكر، نبايد غفلت شود، و ما بيشتر شرايط قرائت قرآن كه شرايط ذكر نيز هست، در كتاب آداب الصلوة مذكور داشتيم‌ [٣]، گرچه خود از آن استفاده نبرديم؛ ولى از حضرت مولاى متّقيان‌

[١] «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، از خداوند پروا كنيد».

[٢] ر. ك: الكافي، ج ٢، ص ٥١٦، «كتاب الدعاء»، «باب مَن قالَ لا إلهَ إلّااللَّهُ»، حديث ١ و ٢؛ التوحيد، صدوق، ص ١٨.

[٣] آداب الصلوة، امام خمينى قدس سره، ص ٢٢١.