موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥١٩

فصل دوم: در بيان آن‌كه علم از افضل فضايل است ٢٦٩

افضليت علم از تمامى كمالات و فضائل ٢٦٩

برخوردارى همه موجودات از علم و شعور ٢٧٠

تصريح قرآن و روايات به علم و تسبيح موجودات ٢٧٠

قابل حمل نبودن تسبيح موجودات بر تسبيح تكوينى ٢٧١

محجوبيت انسان از عوالم مافوق، مادون و حتى خود ٢٧١

مقدمه بودن همه علوم براى علم باللّه ٢٧١

فصل سوم: علم از لوازم فطرت مخموره و جهل از لوازم فطرت محجوبه است ٢٧٢

خارج بودن علم به مفاهيم و عناوين از عشق فطرت ٢٧٢

فطرى بودن علم و معرفت به نحو مشاهده حضوريه ٢٧٣

فصل چهارم: در ذكر شمّه مختصرى در فضايل علم از طريق نقل ٢٧٣

آيه «و علّم آدم ...» و فضيلت آدم بر ملكوتيان ٢٧٣

مقصود از علم آدم به اسماء ٢٧٣

آيات اوّل سوره علق و ذكر سه وجه براى تقدم علم ٢٧٤

وجه چهارم (نظر نويسنده): تعليم به‌وسيله ربّ محمد ٢٧٥

آيات پيرامون «ربّ محمّد» ٢٧٦

آيه «شهد اللّه ... و اولوا العلم» و شرافت علم ٢٧٦

آيه «و ما يعلم تأويله ... و الراسخون فى العلم» و شرافت علم ٢٧٧

ذكر منابعى براى رجوع به روايات شرافت علم ٢٧٧

مقصد سيزدهم: در «فهم» است و ضد آن‌كه «حُمْق» است‌

فصل اوّل: مقصود از فهم و حمق ٢٧٩

ثمرات مواجه شدن نفس انسانى با عالم انوار ٢٨٠

مقصود از هجرت در آيه «و من يخرج ...» ٢٨٠