موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٨٨ - فصل سوم در بيان خطرات انحراف قوّه غضبيّه

هيچ يك از موجودات، هم‌ترازوى او نيستند؛ چنان كه خداوند درباره او فرموده: أُولئِكَ كَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُ‌ [١]، و درباره قلوب آنها فرموده است: فَهِيَ كَالْحِجارَةِ أَوْ أَشَدُّ قَسْوَةً [٢]، و از اين رذيله و مَلَكه خبيثه چه بسا شود كه فسادهاى ديگر نيز بروز كند و مبدأ بسيارى از اخلاق و اعمال، بلكه عقايد خبيثه گردد.

پس بر انسان بيدار كه ايمان به عالم آخرت دارد، لازم است كه با هر حيله و رياضتى است، خود را علاج كند و از اين رذيله خبيثه، قلب را پاك و پاكيزه كند كه اگر با اين ملكه- خداى نخواسته- از اين عالم بيرون رود، تا شفاعت شافعين آمده است نصيب او شود، در سختى‌ها و فشارها و آتش‌ها و عقاب‌هايى خواهد واقع شد كه ممكن است به قدر طول عمر دنيا طولانى شود تا ممكن شود در تحت شفاعت واقع شود؛ زيرا كه شفاعت در آن عالم امرى جزافى نيست و از روى تناسب بين شافع و مشفوع‌له است.

از اين جهت، كسانى كه از نور توحيد و ولايت بى‌بهره‌اند، ممكن نيست به نور شفاعت نائل شوند، و اهل معاصى نيز اگر كدورت معاصى، آنها را زياد فراگرفته باشد، ممكن است پس از مدّتهاى مديدى به شفاعت نائل شوند.

از پيغمبر اكرم- صلّى اللَّه عليه وآله- نقل شده است كه فرموده: «من ذخيره كردم شفاعت خود را براى اهل گناهان كبيره» [٣].

و شيخ عارف كامل، شاه‌آبادى- دام ظلّه- مى‌فرمود: «اين‌كه تعبير به ذخيره‌

[١] «اينان همانند چهارپايانند، بلكه گمراه‌تر از آنان هستند». (الأعراف (٧): ١٧٩)

[٢] «پس قلب‌هاى شما چون سنگ سخت گرديد، يا حتى سخت‌تر از سنگ». (البقرة (٢): ٧٤)

[٣] متن حديث نبوى، اين است: «ادّخَرْتُ شَفاعَتِي لِأَهْلِ الْكَبائِرِ مِنْ امَّتِي يَوْمَ القِيامَةِ». (بحار الأنوار، ج ٨، ص ٣٠، «كتاب العدل و المعاد»، «باب الشفاعة»)