موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣١٨ - و امّا روايات

وَالاسْتِعْدادُ لِلْمَوْتِ قَبْلَ نُزُولِهِ» [١].

معلوم است تا قلب متوجه دار ظلمانى طبيعت و چاه تنگ تاريك دنيا است و در غلاف ملك و غُل و بند اين عالم است، تنگ و ظلمانى و تاريك است و قابل نور هدايت و جلوه جمال و جلال نيست، و هر قدر منصرف از دنيا و زخارف آن شود، شرح صدر براى او حاصل شود و قبول نور معنوى كند تا آن‌جا كه به كلّى از دار غرور منصرف و متجافى و منخلع شود، پس لايق جلوه نور مطلق و جمال جميل شود، و شايد استعداد براى موت، اعم از موت طبيعى حيوانى باشد. پس متعرّض جميع مراتب زهد باشد.

و امّا روايات:

فَمِنْهَا عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَعْقُوبَ- قدّس سرّه- بِإسْنادِهِ عَنْ أبِي عَبْدِاللَّهِ- عليه السلام- قالَ: «مَنْ زَهَدَ فِي الدُّنْيا أثْبَتَ اللَّهُ الْحِكْمَةَ فِي قَلْبِهِ، وَأنْطَقَ بِهَا لِسَانَهُ، وَبَصَّرَهُ عُيُوبَ الدُّنْيَا داءَها وَدَواءَها، وَأخْرَجَهُ مِنَ الدُّنْيَا سالِمَاً إلَى دارِ السَلامِ» [٢].

[١] روايت شده كه چون از رسول خدا صلى الله عليه و آله از معنى شرح در قول خداوند: «هر كس را كه خداوند بخواهد هدايت كند، دلش را براى اسلام مى‌گشايد» (الأنعام (٦): ١٢٥). سؤال شد، و گفته شد كه اين شرح چيست؟ حضرت فرمودند: «همانا وقتى نور، داخل قلب شد، سينه گشاده گشته و فُسحت مى‌يابد». گفته شد: اى رسول خدا؛ آيا براى اين گشادگى سينه، علامت و نشانه‌اى هست؟ حضرت فرمودند: «بله، دورى از سراى غرور (يعنى دنيا)، و روى آوردن به سراى جاويد، و آمادگى براى مرگ قبل از نزول و رسيدن مرگ». (شرح اصول الكافي، صدر المتألّهين، ج ١، ص ٤٣٩)

[٢] امام صادق عليه السلام فرمودند: «كسى كه در دنيا زهد پيشه كند، خداوند حكمت را در قلبش ثابت كرده، و زبانش را به آن گويا نموده، و عيب‌هاى دنيا و درد و درمان آن را به او بنماياند، و او را از آن سالم به دار السلام بيرون برد». (الكافي، ج ٢، ص ١٢٨، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب ذمّ الدّنيا و الزهد فيها»، حديث ١)