موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣١٦ - اما آيات

فصل ششم در استشهاد به ادلّه نقليّه، در اين باب‌

و آن بيش از اين است كه در اين مختصر بگنجد، و ما به ذكر مختصرى از آن اكتفا كنيم:

[

اما آيات:

] قالَ اللَّهُ تَعالى: لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى‌ ما فاتَكُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ‌ [١].

و از حضرت سجاد- عليه السلام- در وسائل نقل شده كه زهد، در يك آيه از كتاب خدا است، و اين آيه شريفه را قرائت فرمودند [٢].

و اين شاهد بر كلام سابق ماست كه زهد را از صفات نفسانيه ملازم با عمل گرفتيم، نه نفس ترك. البته قلبى كه از محبّت دنيا خالى باشد و اعراض از دنيا كند و منصرف از آن باشد، نه تأسّف بر ادبار آن و نه فرحناكى بر اقبال آن مى‌كند.

براى قلب زاهد يك حالت سهل‌انگارى و بى‌اعتنايى رخ دهد كه توجه به دنيا و زخارف آن نكند تا چه رسد كه از فوت آن تأسّف، و از اتيان آن فرح براى او رخ دهد.

[١] خداوند تعالى‌ فرمود: «تا بر آنچه از دستتان مى‌رود، اندوهگين نباشيد. و به آنچه به دستتان مى‌آيد، شادمان نگرديد». (الحديد (٥٧): ٢٣)

[٢] متن خبر در وسائل الشيعة، چنين است: «إنَّ رجلًا سأل عليَّ بنَ الحسين عليهما السلام عن الزُّهد، فقالَ: ... ألا وَإنَّ الزُّهْدَ في آيَةٍ مِنْ كِتابِ اللّهِ: «لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى‌ ما فاتَكُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ»». (وسائل الشيعة، ج ١٦، ص ١٢، «كتاب جهاد النفس»، «أبواب جهاد النفس»، باب ٦٢، حديث ٦)