مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٧٩ - حبّ علی در قرآن و سنت

قُلْ ما سَالْتُکمْ مِنْ اجْرٍ فَهُوَ لَکمْ انْ اجْرِی الّا عَلَی اللَّهِ [١].

بگو مزدی را که درخواست کردم چیزی است که سودش عاید خود شماست. مزد من جز بر خدا نیست.

یعنی آنچه را من به عنوان مزد خواستم عاید شما میگردد نه عاید من. این دوستی کمندی است برای تکامل و اصلاح خودتان. این اسمش مزد است و الّا در حقیقت خیر دیگری است که به شما پیشنهاد میکنم، از این نظر که اهل البیت و خویشان پیغمبر مردمی هستند که گرد آلودگی نروند و دامنی پاک و پاکیزه دارند (حُجورٌ طابَتْ وَ طَهُرَتْ)، محبت و شیفتگی آنان جز اطاعت از حق و پیروی از فضایل نتیجهای نبخشد و دوستی آنان است که همچون اکسیر، قلب ماهیت میکند و کامل ساز است.

مراد از «قربی» هر که باشد مسلماً از برجستهترین مصادیق آن علی علیه السلام است.

فخر رازی میگوید:

«زمخشری در کشّاف روایت کرده: «چون این آیه نازل گشت، گفتند: یا رسول اللَّه! خویشاوندانی که بر ما محبتشان واجب است کیانند؟ فرمود:

علی و فاطمه و پسران آنان».

از این روایت ثابت میگردد که این چهار نفر «قربای» پیغمبرند و بایست از احترام و دوستی مردم برخوردار باشند، و بر این مطلب از چند جهت میتوان استدلال کرد:

١. آیه «الَّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبی»..

٢. بدون شک پیغمبر فاطمه را بسیار دوست میداشت و میفرمود: «فاطمه پاره تن من است. بیازارد مرا هرچه او را بیازارد» و نیز علی و حسنین را دوست میداشت، همچنانکه روایات بسیار و متواتر در این باب رسیده است. پس دوستی آنان بر همه امت واجب است [٢] زیرا قرآن میفرماید:

---

[١] سبأ/ ٤٧.[٢] محبت پیغمبر نسبت به آنان جنبه شخصی ندارد، یعنی تنها بدین جهت نیست که مثلًا فرزند یا فرزندزاده او هستند، و اگر کسی دیگر هم به جای آنها میبود پیغمبر آنها را دوست میداشت. پیغمبر از آن جهت آنها را دوست میداشت که آنها فرد نمونه بودند و خدا آنها را دوست میداشت والّا پیغمبر اکرم فرزندان دیگری هم داشت که نه او با آنها به این شکل محبت داشت و نه امت چنین وظیفهای داشتند.