ما به این دلیل لعنت میکنیم که- العیاذباللَّه- او از دین اسلام خارج شده بود. آدمی که اینجا امضا میدهد، لااقل این مقدار اتمام حجت بر او شده که تو اگر علی را یک آدمی میخوانی که واقعاً مستحق لعن است پس چرا متعهد میشوی که او را جز به نیکی یاد نکنی، و اگر مستحق لعن نیست و آنطور که متعهد شدهای درست است پس چرا اینطور عمل میکنی؟! که بعد، این را هم زیر پا گذاشت و تا نود سال این کار ادامه پیدا کرد.

٤. «بیت المال کوفه که موجودی آن پنج میلیون درهم است مستثنی است و «تسلیم حکومت» شامل آن نمیشود و معاویه باید هر سالی دو میلیون درهم برای حسن بفرستد.» این قید را کرده بودند برای همین که میخواستند نیاز شیعیان را از دستگاه حکومت معاویه رفع کنند که اینها مجبور نباشند و بدانند اگر نیازی داشته باشند میشود خود امام حسن و امام حسین مرتفع کنند. «و بنی هاشم را از بخششها و هدیهها بر بنی امیه امتیاز دهد و یک میلیون درهم در میان بازماندگان شهدایی که در کنار امیرالمؤمنین در جنگهای جمل و صفّین کشته شدهاند تقسیم کند و اینها همه باید از محل خراج «دارابجرد» تأدیه شود.» دارابجرد در اطراف شیراز است که خراج و مالیات این نقطه را به بنی هاشم اختصاص دادند.

٥. «مردم در هر گوشه از زمینهای خدا (شام یا عراق یا یمن و یا حجاز) باید در امن و امان باشند و سیاهپوست و سرخپوست از امنیت برخوردار باشند و معاویه باید لغزشهای آنان را نادیده بگیرد.» مقصود کینه توزیهایی است که به گذشته مربوط میشود، چون اینها اغلب کسانی بودهاند که در گذشته با معاویه در صفّین جنگیدهاند. «و هیچ کس را بر خطاهای گذشتهاش مؤاخذه نکند و مردم عراق را به کینههای گذشته نگیرد. اصحاب علی در هر نقطهای که هستند در امن و امان باشند و کسی از شیعیان علی مورد آزار واقع نشود و یاران علی بر جان و مال و ناموس و فرزندانشان بیمناک نباشند و کسی ایشان را تعقیب نکند و صدمهای بر آنان وارد نسازد و حق هر حقداری بدو برسد و هر آنچه در دست اصحاب علی است از آنان باز گرفته نشود. به قصد جان حسن بن علی و برادرش حسین و هیچیک از اهل بیت رسول خدا توطئهای در نهان و آشکار چیده نشود.» این مواد، مخصوصاً ماده ٥ و ماده ٣ که مسأله لعن امیرالمؤمنین است، اگرچه از همان شرط اول تأمین شده (زیرا وقتی که او متعهد میشود که به کتاب خدا و سنت پیغمبر و سیره خلفای راشدین