مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٢٣ - همدردی

بهترین خوراکها بکشاند، در صورتی که شاید در حجاز یا یمامه افرادی یافت شوند که امید همین یک قرص نان را هم ندارند و دیرزمانی است که شکمشان سیر نشده است. آیا سزاوار است شب را با سیری صبح کنم در صورتی که در اطرافم شکمهای گرسنه و جگرهای سوزان قرار دارد؟!.

علی علیه السلام اگر شخص دیگری را میدید که این اندازه برخود تنگ میگیرد، او را مورد مؤاخذه قرار میداد. هنگامی که با اعتراض روبرو میشد که پس تو خودت چرا این اندازه بر خود تنگ میگیری، جواب میداد: من مانند شما نیستم، پیشوایان وظیفه جداگانهای دارند (چنانکه از گفتگوی آن حضرت با عاصم بن زیاد حارثی پیدا است) [١] در جلد نهم بحار به نقل از کافی از امیرالمؤمنین علیه السلام روایت میکند که میفرمود:

«خداوند مرا پیشوای خلق قرار داده است و به همین سبب بر من فرض کرده است که زندگی خود را در خوراک و پوشاک در حد ضعیفترین طبقات اجتماع قرار دهم، تا از طرفی مایه تسکین آلام فقیر و از طرف دیگر سبب جلوگیری از طغیان غنی گردد.» [٢]

در شرح احوال استادالفقهاء وحید بهبهانی (رضوان اللَّه علیه) مینویسند که روزی یکی از عروسهای خود را مشاهده کرد که پیراهنی الوان از نوع پارچههایی که معمولًا زنان اعیان و اشراف آن عصر میپوشیدند به تن کرده است؛ فرزندشان (مرحوم آقا محمد اسماعیل، شوهر آن خانم) را مورد ملامت قرار دادند. او در جواب پدر این آیه قرآن را خواند:

قُلْ مَنْ حَرَّمَ زینَةَ اللَّهِ الَّتی اخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّیباتِ مِنَ الرِّزْقِ [٣]؟