مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٢٠ - زهد و ایثار

برساند بیش از آن لذت میبرد که خود بخورد و بپوشد و استراحت کند. او محرومیت و گرسنگی و رنج و درد را از آن جهت تحمل میکند که دیگران برخوردار و سیر و بیدردسر زندگی کنند.

ایثار از پرشکوهترین مظاهر جمال و جلال انسانیت است و تنها انسانهای بسیار بزرگ به این قله شامخ صعود میکنند.

قرآن کریم داستان ایثار علی علیه السلام و خاندان گرامیاش را در آیات پرشکوه خود در سوره «هل أتی» منعکس کرده است. علی و زهرا و فرزندانش آنچه در میسور داشتند- که جز چند قرص نان نبود- با کمال نیازی که بدان داشتند، تنها و تنها به خاطر رضای حق به مسکین و یتیم و اسیر بخشیدند. این بود که این داستان در ملأ اعلی بازگو شد و آیه قرآن در بارهاش نازل گشت.

رسول اکرم وارد خانه دختر عزیزش حضرت زهرا شد، دستبندی از نقره در دست زهرا و پردهای بر در اتاق زهرا دید، چهره کراهت نشان داد. زهرای مرضیه بلافاصله پرده و دستبند را توسط قاصدی خدمت رسول اکرم صلی الله علیه و آله ارسال داشت که به مصرف نیازمندان برساند. چهره رسول اکرم صلی الله علیه و آله از اینکه دخترش نکته را درک کرده و دیگران را بر خود مقدم داشته شکفته گشت و فرمود: پدرش به فدای او باد.

شعار «الْجارَ ثُمَّ الدّارَ» رسم جاری خاندان علی و زهرا بود.

علی علیه السلام در خطبه «المتقین» میگوید:

نَفْسُهُ مِنْهُ فی عَناءٍ وَ النّاسُ مِنْهُ فی راحَةٍ [١].

متقی کسی است که خودش از ناحیه سختگیریهای خودش در رنج است اما مردم از ناحیه او در آسایشاند.

قرآن کریم انصار مدینه را که حتی در حال فقر، برادران مهاجر خود را پذیرایی کردند و آنان را بر خودشان مقدم داشتند، چنین توصیف میکند: