مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٥٨ - محبت و ارادت به اولیاء

و همین علاقه و محبت است که ابراهیم برای ذرّیهاش خواست [١] و پیغمبر خاتم نیز به دستور خداوند برای خویشانش طلب کرد [٢] و آنچنان که از روایات برمیآید، روح و جوهر دین غیر از محبت چیزی نیست.

بُرَید عِجلی میگوید:

«در محضر امام باقر علیه السلام بودم. مسافری از خراسان که آن راه دور را پیاده طی کرده بود به حضور امام شرفیاب شد. پاهایش را که از کفش درآورد شکافته شده و ترک برداشته بود. گفت: به خدا سوگند من را نیاورد از آنجا که آمدم مگر دوستی شما اهل البیت. امام فرمود: به خدا قسم اگر سنگی ما را دوست بدارد، خداوند آن را با ما محشور کند و قرین گرداند «وَ هَلِ الدّینُ الَّا الْحُبُ» آیا دین چیزی غیر از دوستی است؟» [٣] مردی به امام صادق علیه السلام گفت: ما فرزندانمان را به نام شما و پدرانتان اسم میگذاریم. آیا این کار، ما را سودی دارد؟ حضرت فرمودند: آری به خدا قسم «وَ هَلِ الدّینُ الَّا الْحُبُ» مگر دین چیزی غیر از دوستی است؟ سپس به آیه شریفه: «انْ کنْتُمْ تُحِبّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعونی یحْبِبْکمُ اللَّهُ» استشهاد فرمود [٤] اساساً علاقه و محبت است که اطاعتآور است. عاشق را آن یارا نباشد که از خواست معشوق سربپیچد. ما این را خود با چشم میبینیم که جوانک عاشق در مقابل معشوقه و دلباختهاش از همه چیز میگذرد و همه چیز را فدای او میسازد.

اطاعت و پرستش حضرت حق به نسبت محبت و عشقی است که انسان به حضرت حق دارد، همچنانکه امام صادق علیه السلام فرمود: