خودمان نمیشود نکرد و آن اینکه با اینکه از نظر ما از آن جهت که مسلمان هستیم این روز روز ولادت پیغمبر اکرم است و از آن جهت که مسلمان شیعه هستیم روز ولادت امام صادق است، ولی ابراز احساساتی که ما مردم شیعه در این روز به خرج میدهیم نه با ابراز احساساتی که مسیحیان در ولادت مسیح به خرج میدهند برابری میکند (و بلکه تناسب هم ندارد) و نه با ابراز احساساتی که دنیای تسنن در همین روزها به مناسبت ولادت رسول اکرم میکند. میدانید که دنیای مسیحیت در ولادت مسیح چندین روز عید رسمی خود را میگیرد به طوری که آثارش در میان ما مسلمین هم ظاهر میشود؛ و دنیای تسنن هم طولانیترین عیدی که برای خود میگیرد که تقریباً با عید نوروز ما ایرانیها برابری میکند، همان ولادت رسول اکرم است که تعطیل چند روزه دارند و عید چند روزه است. البته آنها روز دوازدهم ربیع الاول یعنی پنج روز قبل از روز هفدهم را که ما عید میگیریم روز ولادت رسول اکرم میدانند، ولی عید آنها از روز دوازدهم شروع میشود و ظاهراً تا پنج روز بعد از هفدهم ادامه پیدا میکند. آنچه برای ما عید نوروز یعنی یک عید عمومی طولانی است، در دنیای تسنن همان ایام ولادت رسول خداست. ولی در میان ما شیعیان- که عرض کردم این گله را از خودمان نمیشود نکرد- ولادت رسول خدا میآید و میگذرد و بسیاری از مردم ما احساس نمیکنند که چنین روزی هم بر آ نها گذشت. و اگر تنها، مسأله تعطیل رسمی و تعطیل شدن بانکها و بیکار شدن کارمندان اداری نبود، اساساً کوچکترین احساسی در جامعه ما رخ نمیداد، با اینکه عید مضاعف است. حالا اسم این را چه میشود گذاشت، من نمیدانم.

امروز من قصد دارم یک بحث خیلی مختصر درباره تاریخچه رسول اکرم در حدی که برای جوانان دانش آموز و احیاناً بعضی دانشجویان که در این زمینه اطلاعات کمی دارند مفید باشد کنم، بعد سخن خودم را اختصاص بدهم به قسمتی از کلمات رسول اکرم و تفسیر بعضی از سخنان آن بزرگوار.

ولادت و دوران کودکی

ولادت پیغمبر اکرم به اتفاق شیعه و سنی در ماه ربیع الاول است، گو اینکه اهل تسنن بیشتر روز دوازدهم را گفتهاند و شیعه بیشتر روز هفدهم را، به استثنای شیخ کلینی صاحب کتاب کافی که ایشان هم روز دوازدهم را روز ولادت میدانند.