مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٩٠ - علی علیه السلام و رحلت زهرا علیها السلام

که تاریخ میگوید: «فَلَمّا نَفَضَ یدَهُ مِنْ تُرابِ الْقَبْرِ هاجَ بِهِ الْحُزْنُ» [١]. علی قبر زهرا را پوشاند و گرد و خاک لباسهایش را تکان داد. تا آن لحظه مشغول کار بود و اشتغال به یک کار قهراً تا حدی برای انسان انصراف ایجاد میکند. کارش تمام شد. حالا میخواهد وصیت زهرا را اجرا کند، یعنی بماند. تا به این مرحله رسید، غمهای دنیا بر دل علی روآورد؛ احساس میکند نیاز به درد دل دارد. گاهی علی درد دلهای خودش را با چاه میگفت، سرش را در چاه فرو میبرد. ولی برای درد دلی که در زمینه زهرا دارد، فکر میکند هیچ کس بهتر از پیغمبر نیست. رو میکند به قبر مقدس پیغمبر اکرم:

«السَّلامُ عَلَیک یا رَسولَ اللَّهِ عَنّی وَ عَنِ ابْنَتِک النّازِلَةِ فی جِوارِک وَ السَّریعَةِ اللِّحاقِ بِک. قَلَّ یا رَسولَ اللَّهِ عَنْ صَفِیتِک صَبْری.» [٢].

و لا حول و لا قوّة الّا باللَّه العلی العظیم و صلّی اللَّه علی محمّد و آله الطاهرین.