مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٨٩ - علی علیه السلام و رحلت زهرا علیها السلام

فوق العادهای میان علی و زهرا حکمفرماست که قابل توصیف نیست، و لهذا میتوانیم بفهمیم که تنهایی علی بعد از زهرا با علی چه میکند. فقط چند جملهای را که خود مولای متقیان علی علیه السلام روی قبر زهرا فرمود که جزء کلمات ایشان در نهج البلاغه است عرض میکنم.

زهرا وصیت کرده بود: «علی جان! خودت مرا غسل بده و تجهیز و دفن کن. شب مرا دفن کن، نمیخواهم کسانی که به من ظلم کردهاند در تشییع جنازه من شرکت کنند». تاریخ کارش همیشه لوث است. افرادی جنایتی را مرتکب میشوند و بعد خودشان در قیافه یک دلسوز ظاهر میشوند برای اینکه تاریخ را لوث کنند، عین کاری که مأمون کرد: امام رضا را شهید میکند، بعد خودش بیش از همه مشت به سرش میزند و فریاد میکند و مرثیه سرایی مینماید، و لهذا تاریخ را در ابهام باقی گذاشته که عدهای نمیتوانند باور کنند که مأمون بوده است که امام رضا را شهید کرده است. این لوث تاریخ است. زهرا برای اینکه تاریخ لوث نشود، فرمود مرا شب دفن کن. لااقل این علامت استفهام در تاریخ بماند: پیغمبر یک دختر که بیشتر نداشت؛ چرا باید این یک دختر شبانه دفن بشود و چرا باید قبرش مجهول بماند؟! این بزرگترین سیاستی است که زهرای مرضیه اعمال کرد که این در را به روی تاریخ باز بگذارد که بعد از هزار سال هم که شده بیایند و بگویند: