ایشان میگوید این مطلب غلط است، «از هر وسیله شده» یعنی چه؟! مگر امام حسین آن قدر مصائب جانسوز ندارد؟! اگر او دل دارد، اگر او محبت امام حسین را دارد، اگر واقعاً شیعه امام حسین است که تو روضه راست هم بخوانی گریه میکند، و اگر دل ندارد، اگر محبت امام حسین را ندارد، اگر حسین را نمیشناسد، میخواهم صدسال هم گریه نکند. این چه وسیلهای است که تو داری استخدام میکنی؟!.

پس این مطلبی که عرض کردم که برای حقیقت از هر وسیلهای نمیشود استفاده کرد منظورم ایمان است و منظور ایشان هم همین است؛ یعنی در راه دعوت به حق و حقیقت، در راه عبور دادن مردم از بیایمانی به ایمان [از هر وسیلهای نمیشود استفاده کرد.] دراینجا اصلًا باب اهم و مهم هم مطرح نیست. مسأله اهم و مهم جایش جای دیگر است یعنی در مصالح اجتماعی و حتی در مورد عبادات شخصی و فردی مثل نماز خواندن و یا زمین غصبی و امثال اینهاست، اما در باب تبلیغ و رساندن پیام اسلام یک ذره نباید انسان از حق و حقیقت [تجاوز کند]. انسان میخواهد حدیثی را نقل کند، بعد بگوید اگر این حدیث را اینطور طرح کنم اثرش بیشتر است. این گناه است، باید گفت فضولی است، حق این حرفها را نداری. ایشان بعد آیاتی از قرآن ذکر میکنند که خدا تضمین کرده است: «انّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا» [١] ما پیامبران خودمان را در راه تبلیغ یاری میکنیم. ای پیغمبران من! شما از راه حق و حقیقت بروید، دیگر اثر کردن با ما؛ ما تضمین میکنیم. پیغمبران هم از همین راه رفتند و به نتیجهای که خود میخواستند رسیدند. پس ما در استخدام وسیله در راه دعوت مردم به دین و ایمان مجاز نیستیم که از هر وسیله که شده است استفاده کنیم.

اتفاقاً اشتباه میکنیم، نتیجه معکوس میدهد. ما که از نظر منابع فقیر نیستیم؛ بگذار آنهایی که از نظر منابع فقیرند بروند جعل کنند. مقصودم این است که ما چرا؟! ما اینقدر از نظر منابع غنی هستیم که حتی احساس نیازش هم غلط است. میخواهی مردم را نسبت به امام حسین علیه السلام بگریانی، صحنه عاشورا آنقدر پر از حماسه

[١] مؤمن/ ٥١.