اجازه نمیدهید؟ فرمود: من نمیخواهم شروع کرده باشم. تا در میان ما جنگ برقرار نشده است، هنوز به صورت دو گروه مسلمان روبروی یکدیگر هستیم. تا آنها دست به جنگ و خونریزی نزنند، من دست به جنگ نمیزنم. این اصل قرآنی را که در قرآن است: «الشَّهْرُ الْحَرامُ بِالشَّهْرِ الْحَرامِ وَ الْحُرُماتُ قِصاصٌ فَمَنِ اعْتَدی عَلَیکمْ فَاعْتَدوا عَلَیهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدی عَلَیکمْ» [١] که حضرت امیر هم در صفّین به همین آیه استناد میکرد و میگفت من به حکم این آیه شروع نمیکنم ولی اگر شروع کردند دفاع میکنیم، امام حسین در مورد شمر هم رعایت میکند و میگوید قبل از آنکه جنگ عملًا از طرف دشمن شروع بشود از طرف ما نباید شروع بشود. این نکات است که مقام معنویت امام را نشان میدهد که آنها چگونه فکر میکردند: یک اصل کوچک ولو یک مستحب هم نباید پایمال شود.

ولی در دشمن این فکرها نیست. کم کم روز بر میآید. لشکر عمر سعد آماده میشوند. امام حسین علیه السلام هم میمنه تشکیل میدهد، میسره تشکیل میدهد، قلب تشکیل میدهد، پرچمدار قرار میدهد، و فکر نمیکند که آنها سی هزار نفرند ما هفتاد و دو نفر. میمنه را به زهیر میدهد، میسره را به حبیب و پرچم را به برادرش ابوالفضل العباس (سلام اللَّه علیه). مرد و مردانه در مقابل سی هزار نفر لشکر میایستد.

ولی دشمنْ اصولی نیست، اصلی ندارد، برای او مردانگی و نامردی مطرح نیست.

عمر سعد هم طمع دنیا و حکومت ری جلوی چشمش را گرفته است و تمام کارهایش شکل چاپلوسی و جلب رضایت عبیداللَّه زیاد را دارد که چکار کنیم که وقتی نزد عبیداللَّه میرویم او از ما بیشتر راضی باشد و دیگر ایراد و اشکالی در حکومت ری وارد نشود. یک وقت تیری را به کمان میکند. اولین تیر را خود پسر سعد به طرف لشکر امام حسین پرتاب میکند و بعد میگوید: ایها النّاس، لشکریان من! همه شما در حضور امیر شهادت بدهید که اولین تیر را خودم پرتاب کردم.

پسر سعد حداقل چهار هزار تیرانداز دارد. تیر مثل باران به طرف اصحاب امام حسین آمد. نوشتهاند عدهای از اصحاب امام حسین هم که تیرانداز بودند مخصوصاً یک زانو را خم کردند و یک زانو را بلند، و مردانه شروع کردند به تیراندازی کردن.

[١] بقره/ ١٩٤. [ماه حرام در مقابل ماه حرام است (پس اگر مشرکین در ماه حرام با شما جنگیدند، شما هم در ماه حرام با آنان بجنگید) و در چیزهای محترم قصاص جایز است. پس هرکس به شما تجاوز کرد، شما هم به همان اندازه به او تجاوز کنید.]