(٨) بهجت : و قسم بر ترك امرى كه راجح است، هر چند دنيوى باشد، منعقد نمى‌شود و متعلق قسم با رجحان بطور قطع كفايت مى‌كند ولى انعقاد قسم در امر متساوى الطرفين، يعنى مباح، مبنى بر احتياط است. [پايان شرط دوم]

(٩) سيستانى : يا ترك كند، چنانچه آن فعل يا ترك از نظر عقلا رجحان داشته باشد يا براى شخص او مصلحتى دنيوى داشته باشد، قسمش صحيح است. [پايان شرط دوم]

(١٠) خوئى ، تبريزى : بايد انجام آن بهتر از تركش نباشد. .

زنجانى : دوم: كارى را كه قسم مى‌خورد انجام دهد بايد واجب يا مستحبّ باشد و كارى را كه قسم مى‌خورد ترك كند بايد واجب و مستحبّ نباشد، بنا بر اين اگر كارى انجام و ترك آن از هر جهتى يكسان باشد اگر ترك آن را قسم بخورد بايد به قسم خود عمل نمايد و اگر انجام آن را قسم بخورد لازم نيست انجام دهد. .

(١١) مكارم : يا نامى كه به غير او نيز گفته مى‌شود، ولى از قرائن معلوم است كه مقصودش خداست، بلكه اگر به نامهايى قسم ياد كند كه بدون قرينه، خدا به نظر نمى‌آيد ولى او قصد خدا را كند، بنا بر احتياط واجب بايد به آن قسم عمل كند. [پايان شرط سوم]

سيستانى : يا خدا را به صفات و افعالى ياد كند كه مخصوص اوست مثلاً بگويد: قسم به آن كسى كه آسمانها و زمين را آفريد، و نيز اگر به اسمى قسم بخورد كه به غير خدا هم مى‌گويند ولى به قدرى به خدا گفته مى‌شود كه هر وقت كسى آن اسم را بگويد، ذات مقدس حقّ در نظر مى‌آيد مثل آن كه به خالق و رازق قسم بخورد، صحيح است بلكه اگر به اسمى قسم بخورد كه فقط در مقام قسم خوردن ذات حقّ از آن به نظر مى‌آيد مثل سميع و بصير باز هم قسمش صحيح است. [پايان شرط سوم] (١٢) گلپايگانى ، بهجت : [پايان شرط سوم]

خوئى ، تبريزى : بلكه احتياط وجوبى در غير اين صورت نيز عمل به قسم است [پايان شرط سوم]

صافى : بلكه بنا بر احتياط واجب در غير اين صورت هم به قسم عمل نمايد [پايان شرط سوم]

زنجانى : و نيز اگر به قرينه‌اى به خداى متعال قسم بخورد صحيح است و بنا بر احتياط بى‌قرينه هم صحيح است. [پايان شرط سوم] (١٣) مكارم : اگر در قلبش بگذراند كافى نيست و در كتابت و نوشتن، احتياط، عمل به آن است. .

(١٤) سيستانى : چهارم: قسم را به زبان بياورد، ولى آدم لال اگر با اشاره قسم بخورد صحيح است؛ و كسى كه قادر بر تكلم نيست، اگر بنويسد و آن را در قلبش قصد كند كافى است، بلكه قادر بر تكلم نيز اگر بنويسد بنا بر احتياط واجب بايد به آن عمل كند. .

زنجانى : چهارم: قسم خوردن را به وسيله‌اى همچون گفتار يا نوشتار يا اشاره كردن انشاء كند، و ظاهراً لازم نيست قسم را به زبان آورد ولى نام خداوند را بايد به زبان آورد و نوشتن آن يا اشاره به آن كفايت نمى‌كند، و آدم لال اگر با اشاره قسم بخورد و به خداوند عالم اشاره كند صحيح است. .

(١٥) اراكى : و همچنين است حكم در مورد نذر و عهد.