مسأله ٢٥٨٣ اگر حيوان حلال گوشت را به دستورى كه بعداً گفته مى‌شود سر ببرند (١) چه وحشى باشد و چه اهلى، بعد از جان دادن، گوشت آن حلال و بدن آن پاك است (٢) ولى بهيمه‌اى كه انسان با آن وطى و نزديكى كرده و حيوانى كه نجاستخوار شده، اگر به دستورى كه در شرع معين نموده‌اند آن را استبراء نكرده باشند، بعد از سربريدن، گوشت آن حلال نيست.

(١) مكارم : خوردن گوشت آن حلال است، خواه اهلى باشد يا وحشى، مگر حيوانى كه انسانى با آن وطى و نزديكى كرده كه گوشت آن و حتّٰى گوشت بچۀ آن حرام است و همچنين حيوانى كه نجاستخوار شده، مگر اين كه با دستورى كه در شرع معيّن گرديده، آن را غذاى پاك بدهند و پاك كنند.

(٢) خوئى ، تبريزى : ولى حيوانى كه انسان با آن وطى «نزديكى» كرده و گوسفندى كه شير خوك خورده و همچنين حيوانى كه نجاستخوار شده، اگر به دستورى كه در شرع معين نموده‌اند آن را استبراء نكرده باشند، بعد از سر بريدن، گوشت آن حلال نيست.

گلپايگانى ، صافى ، نورى : ولى حيوانى كه نجاستخوار شده، اگر به دستورى كه در شرع معين نموده‌اند، آن را استبراء نكرده باشند، و حيوانى كه انسان با آن وطى «نزديكى» كرده ( صافى : و گوسفندى كه شير خوك به قدرى خورده باشد كه استخوانش از آن سخت شده باشد) بعد از سر بريدن، گوشت آن حلال نيست.

زنجانى : بعد از جان دادن، بدن آن پاك و در نتيجه گوشت آن حلال است، البتّه در برخى موارد كه در مسأله [٢٦٣٢]خواهد آمد حيوان حلال گوشت، حرام گوشت خواهد شد، لذا با سر بريدن گوشت آن حلال نمى‌شود.

فاضل : ولى حيوانى كه نجاستخوار شده، اگر به دستورى كه در شرع معين نموده‌اند آن را استبراء نكرده باشند، بعد از سر بريدن گوشت آن حلال نيست، و همين طور بهيمه‌اى را كه انسان با آن وطى و نزديكى كرده، گوشت آن و گوشت بچۀ آن حرام است.

بهجت : ولى حيوان نجاستخوار كه استبراء نشده و همچنين حيوانى كه انسان با آن نزديكى كرده گوشت آن حلال نيست.

سيستانى : مسأله حيوان، چه وحشى باشد چه اهلى، اگر آن را به دستورى كه بعداً گفته مى‌شود، سر ببرند پس از جان دادن گوشت آن حلال و بدن آن پاك است. و براى حلال شدن