بواسطۀ عقد ازدواج (١) زن به مرد (٢) حلال مى‌شود و آن بر دو قسم است: دائم و غير دائم (٣) عقدِ دائم آن است كه مدّت زناشويى در آن معين نشود (٤) و زنى را كه به اين قسم عقد مى‌كنند «دائمه» گويند. و عقد غير دائم آن است كه مدّت زناشويى در آن معين شود، مثلاً زن را به مدّت يك ساعت يا يك روز يا يك ماه يا يك سال يا بيشتر عقد نمايند (٥) و زنى را كه به اين قِسم عقد كنند «متعه و صيغه» مى‌نامند.

(١) مكارم : ازدواج از مستحبّات است و اگر كسى بترسد كه با ترك ازدواج در حرام بيفتد ازدواج بر او واجب است. بواسطۀ عقد ازدواج. .

(٢) سيستانى : و مرد به زن. .

(٣) خوئى ، تبريزى ، سيستانى : دائم و غير دائم ( ازدواج موقّت) . .

(٤) خوئى ، سيستانى ، تبريزى : و هميشگى باشد. .

(٥) خوئى ، تبريزى : ولى ( تبريزى : بنا بر احتياط) بايد مدّت ازدواج از مقدار عمر زن و شوهر زيادتر نباشد ( خوئى : كه در اين صورت عقد دائمى خواهد بود) . .

سيستانى : ولى بايد مدّت ازدواج از مقدار عمر زن و شوهر يا يكى از آنها زيادتر نباشد كه در اين صورت عقد باطل خواهد بود. .

بهجت : مسأله عقد نكاح يا ازدواج، عقدى است كه بوسيلۀ آن زن به مرد حلال مى‌شود و آن بر دو قِسم است:١ عقد دائم؛ و آن عبارت است از ازدواجى كه مدّت در آن معين نشود و زنى را كه به اين صورت عقد مى‌كنند «دائمه» گويند.٢ عقد غير دائم؛ و آن عبارت است از ازدواجى كه مدّت در آن معين شود و زنى را كه به اين صورت عقد كنند «متعه» يا «صيغه» مى‌نامند، مثل آن كه به مدّت يك ساعت يا يك روز يا يك ماه يا بيشتر عقد نمايند.

زنجانى : مسأله بواسطۀ عقد ازدواج، زن و مرد به يكديگر حلال مى‌شوند و آن بر دو قِسم است: عقد دائم و عقد موقّت؛ عقد دائم آن است كه مدّت زناشوئى در آن به هيچ وجه محدود نباشد و زنى را كه به اين قِسم عقد مى‌كنند «دائمه» مى‌گويند. عقد موقّت آن است كه مدّت زناشوئى در آن معيّن شود، مثلاً زن را به مدّت يك ساعت يا يك روز يا يك ماه يا يك سال يا بيشتر عقد نمايند و زنى را كه به اين قِسم عقد كنند «متعه» و «صيغه» مى‌نامند. عقد موقّت به گونۀ ديگرى هم امكان‌پذير است كه در كتابهاى مفصّل فقهى گفته شده است.