رساله توضیح المسایل ( مراجع ) - خمینی، روح الله و سایر مراجع - الصفحة ١٨٣ - مسأله ٢٠٣٥
خوئى ، زنجانى : بعداً بنا بر احتياط، بدون اين كه نيّت ادا و قضا كند فطره را بدهد.
(٢) فاضل : به قصد قربت بدهد.
بهجت : احتياط مستحبّ آن است كه بعداً قضا كند، ولى أظهر اين است كه زكات فطره ديگر بر او واجب نيست ولى معصيت كرده است.
مكارم : احتياط آن است كه بعداً به نيّت ما فى الذمه يعنى بدون اين كه قصد ادا و قضا كند فطره را بدهد.
[مسأله ٢٠٣٢]
مسأله ٢٠٣٢ اگر فطره را كنار بگذارد، نمىتواند آن را براى خودش بردارد و مالى ديگر را براى فطره بگذارد
. اين مسأله، در رسالۀ آيت اللّٰه بهجت نيست
مكارم : مسأله مالى را كه به قصد فطره كنار گذارده، نمىتواند آن را با مال ديگرى عوض كند، بلكه بايد همان را براى فطره بدهد.
[مسأله ٢٠٣٣]
مسأله ٢٠٣٣ اگر انسان مالى داشته باشد كه قيمتش از فطره بيشتر است، چنانچه فطره را ندهد و نيّت كند كه مقدارى از آن مال براى فطره باشد اشكال دارد (١)
اين مسأله، در رسالۀ آيت اللّٰه بهجت نيست
(١) تبريزى : و نيز جايز نيست فطره را در مثل لباس و فرش كه از اجناس گذشته يا پول آنها نيست تعيين كند.
سيستانى : بنا بر احتياط واجب، كافى نيست.
[مسأله ٢٠٣٤]
مسأله ٢٠٣٤ اگر مالى را كه براى فطره كنار گذاشته از بين برود، چنانچه دسترس به فقير داشته و دادن فطره را تأخير انداخته (١) بايد عوض آن را بدهد (٢) و اگر دسترس به فقير نداشته ضامن نيست (٣) مگر آن كه در نگهدارى آن كوتاهى كرده باشد.
(١) سيستانى : يا در نگهدارى آن كوتاهى كرده. .
(٢) بهجت : و همچنين است اگر دسترسى به فقير نداشته ولى در نگهدارى آن كوتاهى كرده باشد، و اگر در نگهدارى آن كوتاهى نكرده باشد نيز بنا بر احتياط واجب ضامن است.
(٣) اراكى ، گلپايگانى ، خوئى ، فاضل ، تبريزى ، صافى : بقيّه مسأله ذكر نشده.
زنجانى : مسأله اگر مالى را كه براى فطره كنار گذاشته از بين برود، چنانچه در نگاهدارى مال كوتاهى كرده، بايد عوض آن را بدهد، و اگر كوتاهى نكرده، ضامن نيست، البتّه اگر مىتوانسته زكات را به مصرف برساند، ولى دادن زكات را به تأخير انداخته، احتياط مستحبّ آن است كه عوض آن را بدهد.
[مسأله ٢٠٣٥]
مسأله ٢٠٣٥ در صورتى كه زكات فطره را از مال خود جدا كرده باشد اگر در محلّ خودش مستحقّ پيدا شود، احتياط واجب آن است كه فطره را بجاى ديگر نبرد (١) و اگر بجاى ديگر ببرد و تلف شود، بايد عوض آن را بدهد.
(١) اراكى : اگر چه در محلّ خودش مستحقّ پيدا شود مىتواند آن را به جاى ديگر ببرد، اگر چه احتياط مستحبّ است كه به جاى ديگر نبرد. .