مستقيم به آنها نيست و فائده اندكى را در اين فن در بردارند. اين كار را يا به خاطر ورزيده كردن ذهنهاى طلاب، يا به خاطر برخوردارى اين مسائل از ثمره هاى و يا به لحاظ نقش با واسطه و دور اين مسائل در استنباط انجام داده‌اند.

امام دلايلى ازاين دست را قابل پذيرش نمى‌بيند و مى‌گويد:

والعذر بان الاشتغال بتلك المباحث يوجب تشييد الذّهن والانس بدقائق الفن غير وجيه (٣٨)؛

عذر آوردن به اين كه پرداختن به آن مباحث موجب ورزيده شدن ذهن وانس پيدا كردن به نكات دقيق فنّ اصول مى‌شود، بى جا است.

ايشان درجاى ديگر مى‌گويد:

ولايتوهّم متوهّم انّ فى تلك المباحث فوائد علمىّ فان ذلك فاسد؛ ضرورة ان علم الاصول علم آلى لاستنتاج الفقه، فاذا لم يترتّب عليه هذه النتيجة فأيّة فائدة علمية فيه؟! (٣٩)؛

نبايد توهّم كرد دراين مباحث فوائد علمى نهفته است. چنين توهّمى نادرست است، چه آن كه علم اصول جنبه مقدّمى دارد و براى دستيابى به فقه شكل گرفته است. اگر مباحث ياد شده دستيابى به فقه را نتيجه ندهد، چه فائده علمى برآن متصور است؟!.

از ديدگاه امام پرداختن به مباحث زائد تباه كردن عمر است:

والمرجّو من طلاب العلم و علماء الاصول ـ ايدّهم اللّه ـ ان يضنّوا على اوقاتهم و اعمارهم الشريفة و يتركوا مالا فائدة فقهيّة فيه من المباحث و يصرفوا همّهم العالى فى المباحث المفيدة الناتجة؛ (٤٠)

(٣٨) الرسائل،ج٢،ص٩٨.
(٣٩) انوار الهداية،ج١،ص٣١٧.
(٤٠) همان.