آن گاه فرمود: اى نوف! خوشا به حال زاهدان در دنيا و راغبان در آخرت؛ آنها كه زمين را فرش قرار دادند و خاك آن را بستر و آبش را عطر و قرآن را همچون لباس زيرين و دعا را همچون لباس رويين. سپس دنيا را همچون مسيح طى نمودند. اى نوف! حضرت داوود(ع) در چنين ساعتى از خواب برخاست و فرمود: «اين ساعت، ساعتى است كه هيچ بنده‌اى در آن دعا نمى‌كند جز اين كه مستجاب خواهد شد؛ مگر آن كه مأمور جمع ماليات براى حاكم ظالم، يا جاسوس مخفى او و يا مأمور پليس او و يا داراى طنبور و يا طبال (مطرب) بوده باشد. (١٣)

صحيح على بن ابراهيم عن ابى عبداللّه‌(ع) قال:

استماع اللهو والغناء ينبت النفاق كما ينبتُ الماء الزرع.

على بن ابراهيم طى صحيحه‌اى از امام صادق(ع) نقل مى‌كند كه فرمود: گوش كردن لهو و موسيقى نفاق را در قلب آدمى مى‌روياند چنان كه آب، كشت را. (١٤)

٨. على بن ابراهيم عن ابى ايوب الخزاز قال:

نزلنا بالمدينه فأستينا أبا عبداللّه‌(ع) فقال لنا: أين نزلتم؟ فقلنا: على فلان صاحب القيان. فقال: كونوا كراماً! فواللّه‌ ما علمنا ما اراد به وظننا انه يقول: تفضلوا عليه. فعدنا إليه فقلنا: لاندري ما أردت بقولك: كونوا كراماً. فقال: أمّا سمعتم اللّه‌ عزوجل يقول: إذا مرّوا باللغو مرّوا كراماً.

على بن ابراهيم طى حديث مقبولى از ابوايوب خزاز نقل مى‌كند: در طى سفرى به مدينه، نزد امام صادق(ع) رفتيم. امام(ع) فرمود: بر چه كسى

(١٣) حكمت شماره ١٠٤ از نهج البلاغه.
(١٤) خبر اول از اخبار باب صد و يكم از ابواب «مايكتسب به» از وسائل الشيعه.