مرحوم سيد عبداللّه‌ شبّر در تفسير خود (١٣)، و فيض كاشانى نيز در تفسير آيه {فإذا عزمت فتوكّل على اللّه‌ } در تفسير خود(صافى (١٤)همين رأى را اختيار كرده است.

بنده اين بحث را نسبتاً مستوفى دركتاب «ولاية الامر» (١٥)كه به چاپ رسيده است، شرح داده ام، ولى اين جا همين مقدار اشاره مى‌كنم كه آيه ١٥٩ سوره آل عمران گوياى اين مطلب است، چون در آيه بعد، پس از أمر به شورا، خداوند به پيامبر خود صراحتاً مى‌گويد: بعداز مشورت‌هاى كافى به هرچه عزم و اراده كردى، با توكل به خدا عمل بكن(فإذا عزمت فتوكل على اللّه‌).

دركتاب شريف نهج البلاغه، سيد رضى(ره) از امير الموءمنين(ع) روايت مى‌كند كه وقتى عبداللّه‌ بن عباس رأى را به عنوان مشورت با امام(ع) درميان گذاشت و امام(ع) نپسنديد... به او فرمود: «عليك ان تشير علىّ فإذا خالفتك فاطعنى».

عياشى در تفسير خود از احمد بن محمد و او از علىّ بن مهزيار روايت مى‌كند:

كتب إلىّ ابوجعفر(ع)(ان سَل فلاناً ان يشير على و يتخيّر لنفسه، فهو اعلم بما يجوز فى بلده، و كيف يعامل السلاطين، فان المشورة مباركة، قال اللّه‌ لنبيّه فى محكم كتابه: و شاورهم فى الامر فإذا عزمت فتوكل على اللّه‌؛ فإن كان ما يقول ممايجوز ـ كتبت أصوب رأيه ـ و إن كان غير ذلك رجوت ان اضعه على الطريق ان شاء اللّه‌. (١٦)

(١٣) ص١٦٥.
(١٤) ج١،ص٣١٠.
(١٥) ص١٦٤ به بعد.
(١٦) تفسير عياشى،ذيل آيه «وشاورهم فى الامر»؛وسائل الشيعه، ج٨،ص٤٢٨.