فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٤٢ - گفتگو (ابعاد فقهى امام خمينى(ره))

آنچه بايد مورد توجه قرار گيرد، آن است كه انتخاب هيچ نقشى در«مشروعيت» و يا حتى« فعليّت» ولايت فقيه ندارد، بلكه تنها عامل مشروعيت ولايت فقيه، انتصابى است كه ازجانب شرع‌مقدس صورت گرفته و درحقيقت حكومت اسلامى از آن جهت كه با اذن و اجازهشرع مقدس انجام پذيرفته است و تجلّى حكومت خداوند است، مشروعيت پيدا مى‌كند و لذا درروايات و سيره ا ئمه اهل بيت(ع)، از امرى به عنوان انتخاب درمسأله ولايت فقيه هيچ اثرى«قولا» يا «فعلا» و يا «تقريراً» وجود ندارد، ولى خلاف اين مبنا يعنى مبناى نصب درآيات و روايات مربوط به ولايت و حكومت نظير {إنِ الحكم الا للّه‌ } (٤٢)، {اطيعوا اللّه‌ و اطيعوا الرّسول وأولى الامرمنكم } (٤٣)، «فإنّهم حُجَّتي عليكم و أناحُجة اللّه‌» (٤٤)و « فانّي قد جعلتُه عَليكُم حاكماً» (٤٥)و... وارد شده است و ازاين جهت استاد بزرگوار ما حضرت امام خمينى قدس سره مى‌فرمودند:

از نظر شيعه، اين مطلب از امور بديهى است كه مفهوم حجّت خدا بودنِ امام معصوم(ع) آن است كه او داراى منصب الهى و صاحب ولايت مطلقه برعباد است و چنان نيست كه فقط، مرجع بيانِ احكام الهى باشد و لذا از گفته آن حضرت كه فرموده اند: فانّهم حجّتي عليكم و انا حجّة اللّه‌، به خوبى مى‌توان دريافت كه هرآنچه از سوى خداوند به امام معصوم(ع) واگذار شده و در مورد آن امور، حكم ولايت دارد، فقها نيز از طرف امام معصوم(ع)، صاحب همان اختيارات هستند و ازاين حيث روشن مى‌شود كه مرجع اين حقوق،