تقسيم مى‌كرد و بن بست‌هاى بحث را با تقسيم كردنهاى فراوان و گاه نَفَسگير مى‌شكست، تا راه را به انديشه هاى ناب و نو بگشايد؛ به همين دليل هركجا پاى انديشه اى نو از شيخ به ميان است، تقسيم يا تقسيمهايى نيز مشاهده مى‌شود.

با اين وصف انكار نمى‌توان كرد از زمان شيخ به بعد تقسيمهاى بى حاصل، بسيارى از بحثهاى اصولى را فراگرفته است. اين تقسيمها از آن جا كه حاصلى در پى ندارند، به نوبه خود تورم اصول را تشديد كرده است.

امام خمينى دربحثهاى خود به بى حاصلى بسيارى از تقسيمها اشاره كرده است،از آن جمله نسبت به تمام اقسام ظنّ موضوعى و اغلب اقسام قطع موضوعى مى‌گويد:

انّ ما ذكر من اقسام الظنّ الموضوعى مطلقاً بل والقطع غالباً مجرّد تصورّات لاواقع لها... (٣٤)؛

اقسام ظنّ موضوعى به طور مطلق و قطع موضوعى به صورت اغلب تصوراتى بيش ـ كه واقعيت ندارند ـ نيستند.

آية اللّه خويى هم در باره ظن موضوعى مى‌گويد:

ان البحث عن امكان أخذ الظنّ بحكم ـ فى موضوع حكم آخر يخالفه او يما ثله او يضادّه و عدمه ـ انّما هو بحث علمّى بحت، ولاتترتب عليه ثمرة عملية اصلا، اذلم يوجد اخذ الظنّ فى موضوع حكم من الاحكام فى شئٍ من الادلّة (٣٥)؛

بحث كردن از امكان يا عدم امكانِ قراردادن ظن به يك حكم در موضوع حكم ديگر ـ كه مخالف يا همانند يا مضادّ با آن است ـ بحثى صرفاً علمى است و ثمره عمليه اى برآن مترتب نيست، چه آن كه درموضوع هيچ حكمى از احكام شرعى ظن اخذ نشده است.

هم امام وهم آية اللّه خويى با اين كه به آنچه ذكر شد، تصريح كرده اند، به طرح اقسام

(٣٤) انوار الهداية،ج١،ص١٤٠.
(٣٥) مصباح الاصول،ج٢،ص٥٠.