ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٠٧ - انسان عارف اگر سخنى بگويد مقصود خود را تفهيم مى نمايد و موقعى كه سخن موردى نداشته باشد ، سكوت ميكند

و در روايات صعب و مستصعب آمده است در قرآن مجيد آيهء ٧ از سورهء آل عمران چنين است : ( هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتابَ مِنْه آياتٌ مُحْكَماتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتابِ وَأُخَرُ مُتَشابِهاتٌ فَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ ما تَشابَه مِنْه ابْتِغاءَ الْفِتْنَةِ وَابْتِغاءَ تَأْوِيلِه وَما يَعْلَمُ تَأْوِيلَه إِلَّا الله وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِه كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنا وَما يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُوا الأَلْبابِ . ) ( او است خداوندى كه قرآن را فرستاد ، قسمتى از اين قرآن آيات محكمه است كه اصل و [ عمدهء ] قرآن است و قسمتى ديگر آياتى است متشابه . امّا كسانى كه در دلهاى آنان لغزشى است از قسمت متشابه قرآن پيروى مى كنند ( در حقيقت متشابهات را دست آويز قرار مى دهند ) براى جستجو و برانگيختن فتنه و تأويل آن ، در صورتى كه تأويل آنرا نمى داند مگر خداوند و كسانى كه در علم بمقام راسخ رسيده‌اند . اين انسانهاى واصل به مقام راسخ در علم مى گويند ما بقرآن ايمان آورده‌ايم ، همهء اين كتاب از نزد پروردگار ما آمده است و متذكَّر نمى شود مگر صاحبان عقول ) متشابه چنانكه از موارد استعمالش بر مى آيد ، بر دو نوع عمده تقسيم مى شود : نوع يكم - آن آياتى است كه شامل مفاهيمى است كه براى انسانهاى معمولى قابل فهم نيست ، مانند روز قيامت و بيرون آمدن جاندار زمينى و نفخ صور و غير ذلك .
نوع دوم - آياتى است كه معناى آن با معناى ديگر آيات محكم سازگار نباشد مانند : ( وَجاءَ رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا ) [١] ( و در آن روز ، پروردگار تو آمد ( مى آيد ) و فرشتگان در صفّهائى )

[١] . الفجر آيهء ٢٢ .