ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١١٨ - صيّاد انسانها ادّعاى اجتناب از شبهات و بدعتگذاريها دارد ، ولى عمل او ارتكاب شبهات است و بوجود آوردن بدعتها

را كه انسان هم جزئى از آن است فرا گرفته است .
( وَاكْتُبْ لَنا فِي هذِه ) [١] ( رحمت من همه چيز را فرا گرفته است ) از طرف ديگر ضرورت نگهدارى حقيقى از موجوديّت است كه بتواند استعداد پذيرش آن رحمت واسعه را داشته باشد . بنا بر اين ، مربّيان و معلَّمان جامعه بايستى هر دو عنصر اصل مزبور را براى مردم بيان كنند ، نه فقط يك عنصر آن را كه يا خلاف آن گروه از آيات و روايات باشد كه مفاد آنها عموميّت رحمت و لطف و عنايت پروردگاريست و يا مخالف آن گروه از آيات و روايات باشد كه مفاد آنها ضرورت بروز نتائج اعمال است . اين همان اصل معروف به « اصل خوف و رجاء » است كه در تفسير خطبه‌هاى آينده در بارهء آن مباحث مشروحى خواهيم داشت انشاء الله .
٦٢ ، ٦٣ - يقول أقف عند الشّبهات ، و فيها وقع ، و يقول أعتزل البدع و بينها اضطجع ( ادّعا ميكند كه در شبهه‌ها توقّف مى كنم ( مرتكب آنها نمى شوم ) در حالى كه در همان شبهات غوطه مى خورد . و مى گويد : از بدعتگذاريها كناره گيرى مى كنم ، در صورتى كه در ميان بدعتها مى آرامد ) صيّاد انسانها ادّعاى اجتناب از شبهات و بدعتگذاريها دارد ، ولى عمل او ارتكاب شبهات است و بوجود آوردن بدعتها صيّادان نابكار انسانها ادّعاهايى دارند كه مخصوص تهذّب يافتگان و كمال جويان مى باشد . آنان خود را از ورود جسورانه به موارد شبهه تبرئه

[١] . الاعراف آيهء ٧ .