تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٧٧ - ١٠ المقام الأسنى فى تفسير الأسماء الحسنى

الكفعمى در تبريز منتشر شده است.[١] البته علّامه مجلسى و افندى در انتساب كتاب به خودِ كفعمى ترديد كرده‌اند.[٢] همچنين فهرست‌نويس نسخ خطّى كتاب‌خانه مدرسه عالى شهيد مطهّرى، در انتساب آن به كفعمى ترديد كرده و گفته است بعيد نيست كه اين چكيده از ميرداماد باشد؛ چرا كه او يكى از نسخه‌ها را بدون ذكر نويسنده، نگاشته است.[٣]

١٠. المقام الأسنى‌ فى تفسير الأسماء الحسنى‌[٤]

اين رساله، ضميمه البلد الأمين‌[٥] است كه اخيراً با تحقيق شيخ فارس حسّون، توسّط مؤسسه قائم آل محمّد (عج) در قم، جداگانه چاپ و منتشر شده است. چاپ ديگر كتاب در مجلّه تراثنا (ش ٢٠) به سال ١٤٢٠ ق، بوده است.

كفعمى، در نگارش اين رساله، از منابع متعدّد لغوى، حديثى، تفسيرى و كلامى بهره برده است. برخى از منابع او عبارت‌اند از: عدّة الداعى، كه نويسنده، رساله را با نقل حديثى از آن، شروع مى‌كند.[٦] القواعد والفوائد شهيد اوّل،[٧] المقصد الأسنى‌ فى شرح أسماء اللَّه الحسنى‌ از غزالى،[٨] مشارق الأنوار حافظ برْسى،[٩] مجمع البيان،[١٠]

[١]. همان‌جا؛ موسوعة مؤلفى الإمامية، ج ١، ص ٣٢٠.

[٢]. بحار الأنوار، ج ١، ص ١٧، رياض العلماء، ج ١، ص ٢٣.

[٣]. فهرست نسخ خطّى مدرسه شهيد مطهرى، ج ٤، ص ٤٤.

[٤]. برخى نام رساله را المقصد الأسنى فى شرح الأسماء الحسنى‌ ياد كرده‌اند و برخى المقام الأسنى بشرح الأسماء الحسنى گفته‌اند، ولى ظاهراً نام درست او همان است كه آورديم( ر. ك: مقدّمه تحقيق كتاب، ص ١٦).

[٥]. البلد الأمين، ص ٥٧٢.

[٦]. المقام الأسنى، ص ٢١. نيز ص ٢٨، ٣٢، ٣٣ و ٣٧.

[٧]. همان، ص ٢٢، ٢٨، ٣٢، ٣٣، ٣٥، ٥٣ و ٦٢.

[٨]. همان، ص ٢٤ و ٣٥.

[٩]. همان، ص ٢٧.

[١٠]. همان، ص ٣٠ و ٧٨.