تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٦١ - متون ادعيه و مزارات

فصل سوم: زمينه‌ها و گونه‌هاى نگارش‌هاى حديثى در سده‌هاى هشتم و نهم‌

متون ادعيه و مَزارات‌

يكى از زمينه‌هاى پُر تأليف در عرصه حديث در دوره مورد بحث، متون ادعيه و مزار است. در اين دوره، برخى از عالمان و حديث‌پژوهان برجسته، مانند: شهيد اوّل، ابن فهد و كفعمى، آثار مهمّى در اين زمينه پديد آوردند كه جزو منابع ارزشمند حديث شيعه به شمار مى‌رود.

در حقيقت، پس از شيخ طوسى، مؤلّف مصباح المتهجّد و سيّد بن طاووس كه در قرن هفتم، كتاب‌هاى متعدّدى در زمينه دعا نگاشت، اين دو قرن، سومين مرحله از سير تدوين متون دعايى است. شيخ آقا بزرگ تهرانى، در ضمن بحث از مراحل تدوين متون دعايى مى‌نويسد:

سپس، جمعى از عالمان متأخّر از سيّد بن طاووس، به آنچه او در كتاب‌هاى خود تدوين كرده بود، بسيارى از دعاها و اعمال منسوب به ائمّه عليهم السلام را كه در كتاب‌هاى كهن دعايى بوده و در دسترس سيّد بن طاووس قرار نداشته و از آتش‌سوزى، غرق شدن، كِرم خوردگى و پوسيدگى در امان مانده و به ايشان رسيده بوده است، ملحق كردند و آن دعاها را در نگاشته‌هاى دعايى خود، درج نمودند. از جمله، شيخ سعيد