تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٤٢ - ٢ بياضى نباطى(٧٩١ - ٨٧٧)

و بيت المقدّس، روايت كرده است.[١] شهيد اوّل، داراى سه پسر بوده كه از فقها بوده‌اند: جمال الدين ابو منصور حسن، ضياء الدين ابوالقاسم على و رضى الدين محمّد. همچنين دخترش امّ الحسن فاطمه و همسرش امّ على نيز اهل فضل بوده‌اند.[٢] بسيارى از شهيد اوّل روايت مى‌كنند. بنا به گفته آقا بزرگ، طرق اجازات، بالجمله، به او ختم مى‌شود.[٣] اين فقيه فرزانه، پس از عمرى تلاش و تحقيق و خدمت به دين، كه در شرايط دشوارى نيز صورت گرفته است، در زمان سلطنت برقوق، با فتواى قاضى برهان الدين مالكى و عباد بن جماعه شافعى، پس از تحمّل يك سال حبس در قلعه شام، در نهم جمادى اوّل سال ٧٨٦ به شهادت رسيد.

از شهيد اوّل، كتاب‌هاى متعدّدى در زمينه‌هاى فقه و حديث برجاى مانده است.

آثار حديثى وى- كه همگى چاپ شده‌اند- عبارت‌اند از:

١. المزار، ٢. الدرّة الباهرة، ٣. الأربعون حديثاً، ٤. استنساخ مختصر أصل علاء بن رزين، ٥. المقالة التكليفيّة. ٦. اجازات متعدد.

٢. بياضى نباطى (٧٩١- ٨٧٧)[٤]

زين الدين ابو محمّد على بن محمّد بن على بن محمّد بن يونس بياضى نباطى عاملى، فقيه، متكلّم و محدّث امامى قرن نهم هجرى است. بياضى، معاصر كفعمى است.

كفعمى در برخى آثار خود، مانند: مصباح الزائر، از او مطلب نقل مى‌كند و او را با تعابير

[١]. همان‌جا.

[٢]. رياض العلماء، ج ٥، ص ١٨٧.

[٣]. الحقائق الراهنة، ص ٢٠٥.

[٤]. ر. ك: رياض العلماء، ج ٤، ص ٢٥٥؛ أمل الآمل، ج ١، ص ١٣٥؛ الكنى‌ والألقاب، ج ٢، ص ١١١؛ الضياء اللامع، ص ٨٩؛ الصراط المستقيم، مقدّمه آية اللَّه مرعشى نجفى( ره).