تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٣٩ - ١٢ ابن فهد حلى(٧٥٧ - ٨٤١ ق)
او مىشناسيم كه عبارتاند از:
١. الأدعية الثلاثون، ٢. الأربعون حديثاً.
١٢. ابن فَهْد حلّى (٧٥٧- ٨٤١ ق)[١]
جمال الدين ابو العباس احمد بن شمس الدين محمّد بن فهد حلّى، معروف به ابن فهد،[٢] عالم عابد و فقيه زاهد و حديثپژوه برجسته شيعه در قرن هشتم و نهم هجرى است. او در حلّه به دنيا آمد و در همان جا در نزد عالمان بزرگ آن روزگار به تحصيل پرداخت. وى مدّتى در مدرسه زينبيه حلّه به تدريس پرداخت. سپس به كربلا رفت و حوزه علميه كربلا را تأسيس كرد.[٣] مشايخ او بيشتر از شاگردان شهيد اوّل و فخر المحقّقين حلّى هستند، بدين ترتيب كه از طريق سيّد بهاء الدين على بن عبد الكريم نجفى، احمد بن عبد اللَّه بحرانى، نظام الدين على بن محمّد نيلى، على بن يوسف نيلى و جلال الدين عبد اللَّه بن شرف شاه، از فخر المحقّقين، و از طريق فاضل مقداد و زين الدين على بن ابى محمّد حسن بن شمس الدين محمّد بن خازن، از شهيد اوّل، روايت مىكند.[٤] او ظاهراً به سال ٨٢٤ ق، در جزين به ديدار ضياء الدين على بن شهيد اوّل رسيده و از او براى نقل مصنّفات شهيد، اجازه دريافت كرده است.[٥] شاگردان و راويان از او عبارتاند از: فخرالدين احمد بن محمّد سبعى، حسن بن حسين جزائرى، عزّالدين حسن بن على كَرْكى عاملى معروف به
[١]. ر. ك: رياض العلماء، ج ١، ص ٦٤- ٦٥؛ الكنى والألقاب، ج ١، ص ٣٨٠؛ الضياء اللامع، ص ٩- ١٠؛ أعيان الشيعة، ج ٣، ص ١٤٧؛ دائرة المعارف بزرگ اسلامى، مدخل:« ابن فهد»؛ مجلّه تراثنا، ش ١٦، ص ١٦٦- ١٧٨.
[٢]. با شهاب الدين احمد بن محمّد بن فهد احسايى( نويسنده خلاصة التنقيح)، عالم ديگر اين دوره، اشتباه نشود.
[٣]. مجلّه تراثنا، ش ١٦، ص ١٦٧.
[٤]. الضياء اللامع، ص ٩- ١٠.
[٥]. رياض العلماء، ج ١، ص ٦٤.