تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٣١٢ - سفرهاى علمى

شيخ تأليف نموده است، درباره وى مى‌نويسد:

او در ادب، فقه، حديث، تفسير، معقول، هيأت، هندسه، حساب و ... به نهايت كمال رسيده بود.[١] علّامه محمّد باقر مجلسى هم بعد از بر شمردن تعداد زيادى از تأليفات شهيد ثانى- كه جزو منابع حديثى بحار الأنوار به شمار مى‌روند- مى‌نويسد:

شهرت شهيد ثانى، ما را از بيان چگونگى تأليفات او بى‌نياز مى‌كند.[٢]

سفرهاى علمى‌

شهيد ثانى، مقدّمات علوم را در نزد پدر خويش سپرى كرد و بعد از درگذشت او به سال ٩٢٥ ق، اوّلين سفر علمى خود را به «ميس»، از دهكده‌هاى جنوب لبنان، آغاز مى‌كند و در آن‌جا در محضر شيخ جليل على بن عبدالعال ميسى،[٣] كتاب‌هاى شرائع الأحكام، الإرشاد و بيشتر القواعد را مى‌خواند.[٤] پس از مدّتى در سال ٩٣٣ ق، به كَرْك نوح رفته، به حضور سيّد حسن بن جعفر كَرْكى، صاحب كتاب المحجّة البيضاء مى‌رسد. در سال ٩٣٤ ق، به جَبَع مى‌رود و به مدّت سه سال مشغول مطالعه در علوم مختلف مى‌شود و در سال ٩٣٧ ق، به دمشق رفته، برخى كتاب‌ها، از جمله «موجز نفيسى» در طب، «فصول فرغانى» در هيأت و ... را نزد شيخ محمّد بن مكّى، و علم قرائات را در نزد شيخ احمد بن جابر، خوانده است.[٥] شهيد ثانى، علاوه بر علماى شيعه، از علماى اهل سنّت هم استفاده علمى مى‌كرد. وى در سال ٩٣٨ ق، از درس شيخ على بن عبدالعال، فارغ التحصيل شد و در

[١]. أمل الآمل، ج ١، ص ٨٨.

[٢]. بحار الأنوار، ج ١، ص ٣٧.

[٣]. همان، ج ١٠٥، ص ١٤٩.

[٤]. الكنى‌ و الألقاب، ص ٣٨١.

[٥]. همان، ص ٣٨٢.