تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٢٨٣ - جبل عامل

مسلم در «صحيح» خويش از رسول خدا روايت مى‌كند: «من آذى فاطمة فقد آذانى و من آذانى فقد آذى اللَّه و من آذى اللَّه فقد كفر» و پنج صفحه بعد از اين حديث، روايت مى‌كند: «إنّ فاطمة عليهما السلام خرجت من الدنيا و هى غاضبة على أبى بكر و عمر» من همانندى اين دو حديث را نمى‌دانم.[١] شيخ بهايى، در ادامه مى‌گويد:

عالم سنّى به او گفت: امشب نگاه مى‌كنم. چون صبح گرديد، عالم سنّى آمد و به شيخ گفت: «نگفتم رافضه در نقل حديث، دروغ مى‌گويند! كتاب را مطالعه كردم و آن دو خبر را يافتم و ديدم فاصله بين آن دو حديث از پنج صفحه بيشتر است [!]». و اين عذر ايشان بود از معارضه دو حديث با يكديگر.[٢] از كتاب‌هاى نگاشته شده در اين زمينه، التحفة الشاهيّة، در برگيرنده مباحثى است كه در مجلس شاه عبّاس اوّل، بين مؤلّف كتاب و قاضى‌زاده ماوراء النهر، رخ داده و دليل‌هاى برحقّ عقايد شيعه، به تفصيل در اين كتاب، نقل گرديده است.[٣]

جبل عامل‌

جبل عامل، يكى از مناطق سنّتى شيعه است كه ريشه تشيّع در آن جا به زمان ابوذر غفارى بر مى‌گردد. دانشمندان زيادى در اين سرزمين، پرورش علمى يافته‌اند و

[١]. على‌رغم تتبّعات به عمل آمده، اين احاديث در منبع ياد شده يافت نشد. اين ماجرا از دو حال خارج نيست: يا بايد بپذيريم كه اين احاديث را خودمان( شيعه) تحريف كرده‌ايم، يا اين كه گفتار علّامه مجلسى را قبول كنيم كه گفته:« احاديثى كه شيعيان از مخالفان بازگو نموده‌اند، تماماً مأخوذ از كتاب‌هاى صحاح آنان است؛ ولى بعضى از آن روايات، در حال حاضر در آن كتاب‌ها نيست؛ زيرا دست عناد و تحريف تاريخ، آنها را از اين مآخذ، حذف نموده است»( بحار الأنوار، ج ٣، ص ٣٦٤). نيز، ر. ك: يادنامه مجلسى، ج ٢، ص ١٥٨:« علّامه مجلسى، بزرگ مرزبان بيدار»، حسين كريمى قمى.

[٢]. الأنوار النعمانية، سيد نعمة اللَّه جزائرى، ج ١، ص ٩٣- ٩٤.

[٣]. التحفة الشاهية در مناقب مولا اميرالمؤمنين، علاءالدين عبدالخالق قاضى‌زاده كرهرودى، تحقيق: محمّدعلى رسولى.