تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٢٤٤ - ب) قرن نهم

ميسى، استاد شهيد ثانى، در هشتم ذى قعده ٨٧٩.[١] ٢٠. اجازه محمّد بن صالح غروى به ربيع بن جمعه عبرى عبادى حويزى، بر الإرشاد علّامه حلّى در استر آباد، به سال ٨٩٧ ق. در اين اجازه، مجيز از سيّد شمس الدين محمّد بن حليت حسينى و محمّد بن على بن ابى جمهور احسايى روايت مى‌كند.[٢] ٢١. اجازه محمّد بن زين الدين على بن ابراهيم بن حسن بن ابراهيم بن ابى جمهور احسايى به سيّد محسن بن سيّد محمّد بن فادشاه حسينى رضوى مشهدى. اين اجازه متوسّط در نيمه ذى قعده سال ٨٩٧ در مشهد مقدّس نگاشته شده است.[٣] ٢٢. اجازه مبسوط و مختصر ابن ابى جمهور احسايى به محمّد بن صالح غروى در ٨٩٦ ق، در مشهد. وى در اجازه مبسوط، از ٢٤ كتاب خود، ياد كرده است. و اجازه متوسّط سوم در استرآباد و پس از قرائت الإرشاد علّامه به سال ٨٩٨ ق.[٤] ٢٣. اجازه ابن ابى جمهور به سيّد شرف الدين محمود بن علاء الدين بن جلال الدين طالقانى. اين اجازه، متوسّط بوده و بيشتر مطالب آن، سفارش و موعظه است.

اجازه، فاقد تاريخ است.[٥] ٢٤. اجازه مختصر ظهيرالدين محمّد بن على بن حسام عيناثى به ملّا عمادالدين على جرجانى در ٨٦٠ ق، و بر ظَهر تحرير علّامه حلّى.[٦]

[١]. همان، ص ٢٣٠( ش ١٢٠٩).

[٢]. همان، ص ٢٤٠( ش ١٢٧٣).

[٣]. همان، ص ٢٤١( ش ١٢٧٩).

[٤]. همان، ش ١٢٨٠.

[٥]. همان، ش ١٢٨١.

[٦]. همان، ص ٢٤٣( ش ١٢٨٣).