تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٢٤٢ - ب) قرن نهم

است. دريافت كننده اجازه، فردى غير از زين الدين على بن حسن سرابشنوى و زين الدين على بن حسن استرآبادى است. از اجازه دهنده، پسرش علاء الدين فتح اللَّه بن عبد الملك و نوه‌اش وجيه الدين عبد اللَّه بن فتح اللَّه روايت مى‌كنند. محمّد بن على بن ابى جمهور از وجيه الدين روايت مى‌كند و اين طريق هفتم وى در عوالى اللّئالى است.[١] ٩. اجازه متوسّط امير جمال الدين عطاء اللَّه بن فضل اللَّه حسينى دشتكى شيرازى به كمال الدين حسين بن شرف‌الدين عبد الحق اردبيلى الهى، كه در آن از عموى خود، اصيل الدين عبد اللَّه واعظ حسينى شيرازى هَرَوى، روايت مى‌كند. تاريخ اين اجازه، ٢٤ ذى قعده ٨٩٩ است.[٢] ١٠. اجازه مختصر شيخ على بن تاج الدين انصارى به معين الدين بن نصر اللَّه، به سال ٨٨٤ ق.[٣] ١١. اجازه زين الدين على بن حسن بن محمّد استرآبادى (م ح ٨٣٧ ق) كه به خطّ خود، براى يكى از شاگردان بر الرجال ابن داوود به نحو انهاء و در دو جا نوشته است.

تاريخ پاره اوّل، جمادى ثانى ٨٢٧ و تاريخ نيمه دوم، دوازدهم رجب ٨٢٩ است.[٤] ١٢. اجازه على بن حسن استرآبادى به سيّد نظام الدين تركة بن سيّد تاج الدين بن سيّد جلال الدين عبد اللَّه بن ابى الحسين حسينى، در روز جمعه، چهاردهم صفر ٨٢٧.[٥] ١٣. اجازه على بن حسن استرآبادى به سيّد حسن بن حمزة بن محسن حسينى‌

[١]. همان، ص ٢٠٧( ش ١٠٧٩). نيز، ر. ك: عوالى اللّئالى، ج ١، ص ٩.

[٢]. همان، ص ٢٠٨( ش ١٠٨٤).

[٣]. همان، ص ٢٠٩( ش ١٠٨٨).

[٤]. همان، ص ٢١١( ش ١١٠٣).

[٥]. همان، ص ٢١١( ش ١١٠٤).