تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ٢٣٥ - الف) قرن هشتم

آن را درج نموده است.[١] ١٧. اجازه شيخ تاج الدين حسن بن حسين بن حسن سرابشنوى كاشانى به يكى از شاگردان خود، در ذى حجّه سال ٧٢٨.[٢] ١٨. اجازه شيخ تاج الدين سرابشنوى به فرزندش شيخ زين الدين على بن حسن بن حسين به سال ٧٦٣ ق. ابن ابى جمهور، در ابتداى عوالى، از مجاز به عنوان «شيخ شرف الدين على بن تاج الدين حسن سرابشنوى» ياد كرده است.[٣] ١٩. اجازه حسن بن يوسف بن هلال بن نعمان منارى به پسرش شيخ ابوالحسن موسى بن حسن، به تاريخ ٧٥٦ ق.[٤] ٢٠. اجازه مبسوط حسين بن كمال الدين على بن حسين بن حمّاد ليثى واسطى به شيخ نجم الدين خضر بن محمّد بن نعيم مطار آبادى، به تاريخ ٧٥٦ ق. مجيز در اجازه از پدرش شيخ كمال الدين على (مجاز از سيّد عبد الكريم بن طاووس، شيخ محفوظ، شيخ ميثم، يحيى بن سعيد و...) روايت مى‌كند. نيز به طريق اجازه از جمعى از علما در شيراز (از جمله شمس الدين محمّد آملى و عماد الدين كاشانى) به سال ٧٥٠ ق، روايت مى‌كند.[٥] ٢١. اجازه سيّد عبد المطلب بن مرتضى حسينى (مجاز از قاضى مجدالدين عبد اللَّه بن محمود) به صدر كبير حسام الدين عبد الوهاب بن امير قليچ ارسلان بن باى ارسلان بن بدر البدرى، به سال ٧٢٣ ق، در موصل، بر ظَهر كتاب تنزيه الانبياء سيّد مرتضى.[٦]

[١]. همان، ش ٦٧٢.

[٢]. همان، ص ١٧٠( ش ٨٥٩).

[٣]. همان، ش ٨٦٠.

[٤]. همان، ص ١٧٨( ش ٩١٣).

[٥]. همان، ص ١٨٦( ش ٩٦٨).

[٦]. همان، ص ٢٠٧( ش ١٠٧٨).