تاريخ حديث شيعه در سده هاى هشتم تا يازدهم هجرى - خدايارى، علي نقى؛ پور اكبر، الياس - الصفحة ١٥٩ - ٢ الدلائل البرهانية فى تصحيح الحضرة الغروية

خود، نقل مى‌كند.

از سوى ديگر، در متن الدلائل البرهانيّة آمده: «يقول عبدالرحمان بن محمّد بن العتائقى- عفا اللَّه عنه-»[١] كه اين تعبير، نشانگر آن است كه كتاب از وى است؛ زيرا احتمال نقل علّامه حلّى از ابن عتائقى، به سبب خردسالى وى در زمان حيات علّامه، ضعيف است.[٢] محدّث ارمَوى اين تعبير را از باب نقل اكابر از اصاغر دانسته و در عين حال، تصريح كرده كه اگر عالمان [تراجم‌] اين كتاب را به علّامه حلّى نسبت نداده بودند، مى‌گفتم كه از آنِ ابن عتائقى است؛ چرا كه عبارت يادشده، ظهور در اين امر دارد.[٣] با توجّه به آنچه ياد شد، انتساب كتاب به ابن عتائقى، موجّه‌تر به‌نظر مى‌رسد.

بويژه آن‌كه وى به گزينش متون متقدّم علاقه‌مند بوده و آثار ديگرى نيز تلخيص نموده است.[٤] به هر روى، گزينش كننده كتاب، در ابتداى آن تصريح كرده كه كتاب ابن طاووس را متضمّن ادلّه قاطعى در تعيين موضع مرقد مطهّر اميرمؤمنان عليه السلام يافته و بيشتر آن را با حذف اسانيد و مكرّرات، گزينش كرده است.[٥] كتاب به‌سان اصل، داراى دو مقدّمه و پانزده باب است. از نسخه‌هاى خطّى كتاب، نسخه نگارش يافته توسّط محمّدحسين خادم كتابدار، به سال ١٠٩٠ ق، موجود در مدرسه شهيد مطهّرى ونسخه موجود در آستان قدس رضوى، شايان ذكر است.[٦]

[١]. همان، ص ٨٦٧.

[٢]. زادروز ابن عتائقى، دانسته نيست؛ امّا وى در سال ٧٨٦ ق، زنده بوده است( ر. ك: رياض العلماء، ج ٣، ص ١٠٦).

[٣]. الدلائل البرهانيّة( الغارات)، ج ٢، ص ٨٦٧.

[٤]. ر. ك: الحقائق الراهنة، ص ١١١.

[٥]. الدلائل البرهانيّة، ص ٨٣٧.

[٦]. مكتبة العلّامة الحلّى، ص ٢٩.