مى‌شود. روزنامه مناطق آزاد- كه در آن منطقه هر كارى مى‌خواستند در اين چند سال كردند- به يكباره منتشر شد و دبير هنرى آن را آقاى «آيدين آق‌داش‌لو» به عهده گرفت.
وى در رژيم پهلوى، مشاور هنرى دختر فرح بود. امروزه در همان محافل روشنفكرى مطرح است كه از هنرمندان خارج از كشور دعوت به عمل آيد تا در مناطق آزاد اقدام به ساخت فيلم كنند. در همين رابطه، افرادى چون: تقوايى، جليلى، بيضايى و ... با بودجه و حمايت دولت در اين عرصه مشغول فعاليّت هستند و الآن تنها تضاد اصلى كانون‌هاى اجرايى ما «نيروهاى انقلاب» است. به‌طورى كه سفير سوريه نيز هم صدا با برخى از قلم به دستان داخلى، تضاد اصلى خود را «نيروهاى انقلاب» معرفى مى‌كند. اين نمونه، يكى از صدها نمونه ديگر است كه اگر به هر كدام از اينها پرداخته شود، مثنوى هفتاد من كاغذ شود.
روند استحاله فرهنگى‌ براى پى بردن به روند استحاله فرهنگى، نيازمند ارائه مداركى هستيم كه به چند مورد از آنها اشاره مى‌شود:
سند اوّل: در سال‌هاى ٦٧- ٦٨ اكبر گنجى نويسنده نشريات داخلى، وابسته فرهنگى جمهورى اسلامى ايران در تركيه بود. با عزل آقاى منتظرى از قائم مقام رهبرى، ايشان عكس امام را در سفارت پايين آورد. مسؤولين حراست ارشاد ايشان را به كشور احضار كردند، ولى نه‌تنها مجازات نشد كه عنوان پست حساس‌ترى به ايشان محول شد؛ ايشان مسؤول بولتن‌هاى محرمانه براى نمايندگى‌هاى ايران در خارج از كشور انتخاب شد. وى دو جلد كتاب صحافى شده تحت عنوان «بحران هويت» و «سنّت و تجدّد» را جمع‌آورى كرد. موضوع اين كتب، بحث‌هايى است كه در جمع اپوزيسيون خارج از كشور مطرح شده بود. يكى از مقالات اين كتاب، مقاله «تحوّلات در بخشى از نيروهاى نظام» نوشته بهروز خليق عضو مركزيت چريك‌هاى خلق است. در اين مقاله آمده است «در زمينه مطبوعات و انتشار كتاب، هم‌اكنون عملًا بخشى از نيروهاى جناح تندرو با روشنفكران در مقابل سركوب‌گران در يك صف قرار گرفته‌اند. اين تغييرات براى آن دسته از نيروهاى اپوزيسيون كه مشى مبارزه براى دمكراسى را تعقيب مى‌كنند، داراى اهمّيت است. چرا كه در راستاى تضعيف و حذف ولايت فقيه، جدايى دين از دولت و تأمين‌