است. اينان خواهان جدايى دين از سياست هستند و هر ساله كنفرانسى با شركت زنان ايرانى خارج از كشور و برخى مدعوين داخلى برگزار مى‌كنند. از جمله افراد مدعو در اين كنفرانس، سيد محسن سعيدزاده، روحانى‌نماى وابسته به غرب بود كه الآن خلع لباس شده است. وى كه در اين كنفرانس درباره اسلام و فمينيست سخنرانى نمود، مدعى شد كه مى‌توان تفسيرى از اسلام ارايه كرد كه با فمينيست‌سازگار باشد.
هم اكنون نيز تعداد قابل توجهى از قلم‌به‌دستان داخلى، عضو اين نهادهاى خارج از كشور هستند و در نشريات داخلى هم نفوذ كرده‌اند. اينان پيش از همه، به ماهنامه «زنان» توجه دارند و نويسنده‌هاى ايرانى مقيم خارج نيز در اين نشريات قلم مى‌زنند. مثل نيّره توحيدى، افسانه نجم‌آبادى، حامد شهيديان كه در مجله زنان فعلى كشور هم قلم مى‌زنند. يا افرادى چون: دكتر حسينى، نوشين احمدى خراسانى، مهرانگيز كار، شيرين عبادى نيز در نشريات داخلى قلم مى‌زنند و هم در نشريات خارجى چون «ايران‌نامه» كه در آمريكا چاپ و منتشر مى‌شود. در حقيقت، هماهنگى ميان داخل كشور و خارج ايجاد مى‌كنند و با طرح مباحثى چون مشاركت اجتماعى زنان و مسائل حقوقى زنان، به اسلام و احكام آن حمله مى‌نمايند. با اين عنوان كه: «ما از دين چند تلقّى داريم. و ما بايد تفسيرهاى سنّتى از دين را به تفاسير جديد تبديل كنيم.» فمينيسم اسلامى! نكته قابل توجه درباره فمينيسم اسلامى اينكه: در جهان غرب و در دهه‌هاى اخيريك ديدگاه پست مدرنيستى به وجود آمده است كه مى‌گويند: «ما از عصر مدرنيسم گذر نكرده‌ايم. بنابراين، بايد از اين مرحله گذشته، و به عصر فرامدرن برويم!» اشكالات پُست مدرنيست‌ها نسبت به قبلى‌ها اين بود كه آنان در ارائه الگو براى كل زنان عالم، به ويژگى‌هاى منطقه‌اى زنان توجه نكرده‌اند. به طور مثال، زنان آفريقايى، مشكل تبعيض نژادى دارند. ولى زنان كشورهاى مسلمان از مشكلات خاص خود رنج مى‌برند. پس نبايد مشكلات اروپايى‌ها را به سراسر دنيا تحميل كرد. بايد همان ديدگاه فمينيستى را در نسخه‌هاى متناوب و مناسب با فرهنگ هر كشورى تجويز كرد و حرف اصلى خود را در اين چارچوب مطرح نمود. بدين ترتيب فمينيست اسلامى شكل‌