مطرح مى‌كنيم. چنانچه به نوشته‌ها و نشريات سال‌هاى ٦٨ تا ٧٠ سپاه رجوع كنيد، هشدارها و يادآورى‌هاى زيادى در بخش‌هاى مختلف فرهنگى مى‌بينيد. اين موارد، به صورت مكتوب در بولتن‌ها و رويدادها و تحليل‌ها موجود است. متأسفانه اين هشدارها جدّى گرفته نشد و با غفلتى كه به وجود آمد و مسيرى كه در سياست‌ها زمينه‌سازى شد، افراد معلوم‌الحال و بعضاً فرارى، در يكى دو سال اخير به شكل پيوسته همديگر را در عرصه فرهنگ كشور پيدا كردند. البتّه اين جريان، موضوع جديدى نيست. بلكه از سال‌هاى ٦٩- ٧٠ بعضى از ضدّ انقلابيونى كه از خارج كشور در عرصه مطبوعات داخل حضور پيدا كرده بودند، به ايران باز مى‌گشتند و اغلب بحث‌ها و مباحثه‌هاى آنان را مسأله تسامح و تساهل و كوتاه آمدن در بخشى از خواسته‌هاى دينى تشكيل مى‌داد. اين گروه از افراد به تدريج به صحنه آمده و جاى پا پيدا كردند. از جمله افراد برجسته اين گروه مى‌توان به احسان نراقى اشاره كرد. اين افراد كارشناسان فرهنگى عصر پهلوى و دفتر فراق و كانون‌هاى وابسته به آن دوران بودند و در اوايل انقلاب اسلامى نيز در زندان بسر مى‌برد. ولى با كمال تأسف مى‌بينيم از سال‌هاى ٦٨ و ٦٩ وارد عرصه سياست‌هاى فرهنگى و اجرايى كشور مى‌شوند و نقش‌هاى كليدى نيز به‌دست مى‌آورند. در حقيقت، اگر بخواهيم جاى پاى اين مسائل را جستجو كنيم، بايد به تلاش‌هاى آن سال‌ها در برگزارى كنگره فردوسى‌شناسى و نيز فضاى عمومى فرهنگ عمومى كشور و مطبوعات مراجعه كنيم.
احمد انوارى مدير نشريه جبهه مليّون ايران در خارج كشور، كسى كه بارها به صراحت در مقالات و نشريات خود عليه انقلاب مطلب مى‌نويسد، در سال‌هاى ٦٩- ٧٠ به طور مستقيم با برخى از مطبوعات داخلى مصاحبه كرد و از ضدّ انقلابيون دعوت به بازگشت نمود. همچنين نظريه‌پرداز اينها آقاى على امينى بعد از سال‌هاى دفاع مقدّس وارد عرصه مطبوعات شد. در واقع اين افراد بدون سر و صدا وارد عرصه فرهنگى و اجتماعى كشور شده‌اند. همچنين بزرگ نادرزاد معاون يَهُودى وزير فرهنگ و هنر شاه در صحنه فرهنگى كشور جاى پا پيدا مى‌كند. عجيب‌تر اينكه دو سال بعد از ورود او به كشور، در سال‌هاى ٧٢- ٧٣، نام او در كنار معاون رئيس جمهور آقاى عطاا ... مهاجرانى در اطلاعيه‌هاى مشترك ديده مى‌شود! بنده به ياد دارم در سال ٧٢ مجله كلك‌