از آنها، «تهيه كتاب» براى دانش‌آموزان و دانشجويان در سطح مدارس و دانشگاه‌ها است و كتاب «پيش به سوى برابرى جنسى» اثر خانم آندرى ميشل به چاپ رسيد. وقتى كتاب را ورق مى‌زنيد، در دست دختر بچه‌ها عروسك و در دست پسرها آچار فرانسه مى‌بينيد. يعنى بعضى كارها زنانه و برخى مردانه است.
تا اينجا را فمينيست‌هاى ليبرال و راديكال قبول دارند. امّا فمنيست‌هاى راديكال يك حرف بالاترى دارند. آنان مى‌گويند: بايد ريشه‌هاى ستم عليه زنان را در فرهنگ، ادبيات و هُنر جستجو كنيد كه در طول تاريخ، ذهنيّت‌ها چگونه شكل گرفته است. به طور مثال، كتاب مقدّس، خداوند را با ضمير «مذكر» مى‌شناساند. در قرآن نيز مثال مى‌زنيم: «هُوَ اللَّهُ الْخالِقْ» «١» همه صفات مذكر به خدا باز مى‌گردد. ولى به جهنم مى‌گويد «هذِهِ جَهَنّمُ الَّتى‌ كُنْتُم تُوعدُون» «٢» ! سخن از گناه كه به ميان مى‌آيد، گناه اوليه را حوّا، زن آدم انجام داد. زيرا او آدم را اغواء كرد! پس با جستجو در فرهنگ، آنچه جستجو صفت ضعف است، به زنان نسبت داده مى‌شود. حتى اگر بچّه در كوچكى زمين مى‌خورد، به او مى‌گويند مرد باشد. «مرد باش» يعنى چه؟ يعنى كمال، صفت مردان است. شجاعت از مردان است. آسيب‌ناپذيرى صفت مردانه است. در تعاليم دينى مسلمانان است كه اگر دختر به زمين افتاد، او را بلند كن و پس از نوازش، او را روى پاى خود بنشان. ولى اگر پسر بچه زمين خورد، به او بگوييد: بلند شو!» اينان نتيجه مى‌گيرند كه: «شما در فرهنگ عاميانه خود، در طول تاريخ، اين فرهنگ را ايجاد كرده‌ايد.» حتى ديدگاه‌هاى فمينيستى به حدّى از رشد رسيدند كه براساس ديدگاه‌هاى فمينيستى، اخلاق و الهيات و فلسفه تدوين كردند. ديدگاه آنان در الهيات اين بود كه: «چرا بايستى خداوند مرد را بپرستيم! بايد خداى زن را بپرستيم! الهِه بپرستيم!» به همين جهت، اين بحث پيش كشيده شد و ادامه آن در ايران نيز در حال وارد شدن است. يعنى بحث ايزد بانوان دنياى قديم و خدايان زن اسطوره‌اى در يونان سابق را در ايران باستان مطرح مى‌كنند تا بگويند كه: زن در جهان قديم تا اين اندازه ارزش داشته است.
مهم‌ترين نظريه‌پرداز آنان خانم سيمون دُوُوار است كه از حيث مكتب فكرى اگزيستانسياليست است. او مى‌گويد: «ما قبول داريم كه زن و مرد در خصوصيات‌