كانديدا شده بودند، طبق اخبارى كه به دست ما رسيده است، الآن در وزارت ارشاد مشغول فعاليت هستند و مسؤول بخشى از قسمت‌هاى هنرى شده‌اند! از جمله اينان مى‌توان به خانم شهره لرستانى كه ظاهراً سال ٥٦ كانديداى دختر شايسته سال بود، اشاره كرد.
نكته قابل توجه در مورد جريانات زنانه در ايران اين است كه به طور معمول، اين جريانات، گرايش حكومتى داشتند. و حكومت اينگونه حركات و جلسات را به راه مى‌انداخت و اشرف پهلوى به‌عنوان مسؤول سازمان زنان ايران اين جريان را هدايت مى‌كرد و مجلات «زن روز» و «اطلاعات بانوان» را كه بسيار مستهجن بود، راه‌اندازى و پشتيبانى مى‌كردند. حتى اين بحث مطرح بود كه در نزديكى اصفهان، مكانى براى دختران بسازند كه هيچ مردى در آنجا نباشد.
اين رفتارها موجب مى‌شد كه افراد مذهبى كمترين حضور را در صحنه‌هاى اجتماعى داشته باشند. اما در اين جريان، انقلاب مشاركت اجتماعى، شكل جديدى به خود گرفت و از آن پس، زن‌ها در تظاهرات شركت مى‌كردند و بسيارى از اوقات، توانمندى‌هايى داشتند كه مردها از آن برخوردار نبودند. زيرا زنان، صداى نازك و تحريك كنندگىِ عاطفى دارند. اينان سربازان طاغوت را بيشتر تحت تأثير قرار مى‌دادند.
وقتى در صف اول تظاهرات قرار مى‌گرفتند، باعث مى‌شد كه حالت غيرت به سربازان بيشتر روى آورد و با سختى به روى آنان اسلحه بكِشند. البته مردان بزدل، با مشاهده زنان در صف اول راهپيمايى، مقدارى دل و جرأت پيدا مى‌كردند كه وارد ميدان مى‌شدند. در حقيقت، حضور زنان در تظاهرات تأثير دوگانه‌اى داشت: خود آنان در تظاهرات شركت مى‌كردند و روحيه سربازان طاغوت را تضعيف مى‌نمودند و نيز لشكرهاى بسيارى پشت سر آنان به راه مى‌افتادند.
وقتى از بنيانگذار جمهورى اسلامى ايران حضرت امام خمينى قدس سره در مورد حضور زنان در راهپيمايى‌ها فتوا خواسته بودند، ايشان فرمودند: شركت زنان در تظاهرات و راه‌پيمايى‌ها واجب است و نياز به اذن شوهر نيست. يعنى اذن شوهر براى خروج زن از منزل واجب است. ولى به‌خاطر اهميت مسأله تظاهرات و نقشى كه زنان در آن ايفاء مى‌كردند، نياز به اذن شوهر هم نيست. البته نمونه اين مشاركت را در دفاع مقدس، در