رهبرى و مرجعيت‌ آيةالله عبدالنبى نمازى‌ فصل اوّل تقليد و مرجعيت‌ تعريف تقليد تقليد در لغت به معناى گردنبند و قلاده به گردن كسى انداختن است، و در اصطلاح فقهى، يعنى: پيروى عملى از فقيه عادل معين.
حضرت امام راحل قدس سره در تعريف تقليد اصطلاحى مى‌فرمايد: التَّقْليدُ هُوَ الْعَمَلُ مُسْتَنَداً الى‌ فَقيهٍ مُعَيَّنٍ. «١» «تقليد، انجام عملى است كه پشتوانه شرعى و مستند فقهى آن فتواى فقيه باشد.» البته بعضى فقها فرموده‌اند: «تقليد، التزام قلبى و تصميم و اراده بر عمل كردن به فتواى مجتهد است» ولى تعريف جامع همان است كه حضرت امام قدس سره ارائه نموده است؛ زيرا تقليد التزام نيست. تنها تصميم داشتن به تقليد از مرجعى، كفايت نمى‌كند. بلكه بايد آثار آن تقليد در اعمال و رفتار عبادى، سياسى و اقتصادى مقلِّد ظاهر شود. ثمره عملى اين دو تعريف، پس از تبيين موضوع، به شرح ذيل است: كسى تصميم گرفت از مجتهدى تقليد كند. رساله عمليه او را نيز تهيه كرد و در اختيار داشت ولى آن مجتهد از دنيا رفت. با توجه به عدم جواز تقليد ابتدايى از ميت، آيا مى‌توان بر تقليد او باقى بود؟