تشخيص مى‌دهند، ضررهاى آن را نيز مى‌پذيرند و ماليات آن را مى‌پردازند. چنانچه خداى ناكرده، بيمارى مسرى در جامعه فراگير شود، مردم براى نجات جان خود و فرزندانشان حاضرند كه پول بدهند و آنان را واكسن بزنند و با دولت هميارى كنند، زيرا باور دارند كه اين بيمارى براى آنان خطر دارد. آن دسته از مردم كه اين بيمارى را مى‌بينند، براى آنان قابل درك است. اما اگر موضوع، مقدارى پيچيده‌تر شد، مثل مسايل زيست محيطى كه مردم عادى توجهى به آن ندارد. دانشمندان و كارشناسان بايد از طريق بحث‌هاى راديو تلويزيونى و مطبوعات مردم را آگاه كنند كه اين همه دودهايى كه در خيابان‌ها راه مى‌اندازيد، براى خودتان زيان‌آور است. مردم نيز آگاه شده و مى‌پذيرند:
زيرا «تجربه»، پشتيبان آن است و نشان مى‌دهد كه چه مقدار گازهاى سمى در هوا پراكنده شده است و آثار زيان‌بار آن بر محيط زندگى تا چه اندازه‌اى مى‌باشد. اين مسايل در همه كشورهاى جهان قابل قبول است و كفر و ايمان نيز نمى‌شناسد و مردم، سلامتى و خوشى خود را مى‌خواهند.
البته در مواردى، مردم به مفاسدى عادت مى‌كنند كه با علم به زيان آنها، نمى‌توانند از ارتكاب آنها خوددارى كنند. مثل: استعمال دخانيات، و شكل شديدتر آن ابتلا به مواد مخدر است كه فرد معتاد به زيان آن آگاهى دارد ولى ابتدا آن را توجيه مى‌كند. سپس مى‌گويد: ما پير شده‌ايم و نمى‌توانيم از آن دست برداريم. اينها نيز از امورى است كه مردم بر اثر عادت به آن پايبند مى‌شوند و نمى‌توانند آن را رها كنند. در حالى كه به زيان آن آگاهى دارند. البته دولت در اين موارد مى‌تواند با زور و اجبار به حذف آنها بپردازد.
اما مسايلى كه با دين و معنويات و روح انسان و سعادت ابدى او مربوط مى‌شود، مقوله ديگرى است. از ديدگاه آنان، كفر و بى‌اعتقادى به خدا مفسده شناخته نمى‌شود. بسيارى از مردم كافر، دنيا را فراگرفته است و از زندگى مرفهى نيز برخوردارند و به ظاهر كفر آنان براى جامعه زيانى ندارد. اگر جوانان نماز نخوانند، چه اتفاقى رخ مى‌دهد؟ دختر و پسرى با هم دوست شده و خاطرخواه شوند و با هم ارتباط داشته باشند، اين دوستى، چه ضرر و زيانى دارد؟ و مثال‌هاى بيشمار ديگرى كه فرهنگ غرب در مورد آنها مى‌گويد: اين امور، از مقولات ارزشى است و مربوط به علم نيست. مسايلى چون:
بيمارى‌هاى مسرى و اعتياد از موارد علمى است كه با تجربه مى‌توان ضرر و زيان آن را