بنابراين، مرز تقدم منافع، در مواردى كه همه آن را مى‌فهمند، نياز به قانون‌گذارى ندارد. در مواردى كه قابل اشتباه است، بايد نظر كسانى كه اسلام را بهتر مى‌شناسند با نظر كسانى كه كارشناسى دقيقى دارند، با يكديگر تركيب شود تا تقدم منافع مادى يا مصالح معنوى مشخص شود. اين موضوع، يكى از دلايل نياز به رهبر و بازوان مشورتى او مى‌باشد.
١٨- روند تضعيف و كنار گذاشتن ارزش‌ها در نظام اسلامى را نسبت به صدر اسلام چگونه ارزيابى مى‌كنيد؟ به نظر شما با اين جبهه‌اى كه براى مقابله گشوده شده است، چه مدت براى بازگشت به مقطع اول انقلاب اسلامى نياز داريم؟ آيا دستيابى به آن امكان‌پذير است؟
پاسخ- اسلام، هيچگاه بدون خواست مردم، بر آنان تحميل نمى‌شود. اين مثال زنده، براى ما شيعيان بسيار گويا است. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در مدت بيست سال، امام على عليه السلام را در مناسبت‌هاى مختلف به جانشينى تعيين كرد. اما وقتى مردم حاكميت او را نپذيرفتند، حكومت امام نيز برقرار نشد. درباره مقايسه انحرافات صدر اسلام و زمان ما، انحرافاتى كه در همان روزهاى نخست رحلت پيامبر اكرم رخ داد، قابل مقايسه با اين زمان نيست.
آيا انحراف دردناكى همچون به مسجد بردن امير مؤمنان على عليه السلام و بى‌احترامى به ساحت قدسيه حضرت زهرا عليها السلام قابل مقايسه با هر رخدادى است؟! و يا شهادت حضرت سيدالشهداء عليه السلام و اصحاب عاشورايى او، چند سال بعد از رحلت پيامبر اسلام با آن وضع فجيع، قابل مقايسه با كدام انحراف و فاجعه است؟ امكان ندارد كه رخدادى در دنيا، به آن حدّ از فضاحت و قساوت باشد.
البته انحرافات جزئى، هميشه بوده و خواهد بود و گريزى از آن نيست. اما اگر انحرافاتى كه جنبه كلى داشته باشد و درصدد تغيير مسير انقلاب اسلامى باشد، هر اندازه هم كه فجيع باشد، به فجايع صدر اسلام نمى‌رسد. مردم ما با گذشت يكهزار و چهار صد سال، پس از پيروزى انقلاب اسلامى، همانند مردم صدر اسلام، حقيقت دين را شناختند و رهبرى يكى از فرزندان سيد الشهداء عليه السلام را پذيرفتند و آرزو مى‌كردند كه اى كاش به جاى يك پسر، چهل فرزند داشتيم كه آنان را فداى امام مى‌كرديم، در صدر اسلام، يك حنظله غسيل الملائكه است كه ما در سخنرانى‌ها و نوشته‌هايمان از او ياد