جايگزين حضرت امام قدس سره و ديگر بزرگان شوند و از طرفى بايد حوزه‌ها را از جهت مالى تقويت كرد تا حداقل هزينه‌هاى زندگى يك طلبه تأمين باشد و از او انتظار تحولات بزرگ داشته باشيم.
امروز در حالى كه يك استاد دانشگاه براى هر ساعت درس بيش از چهار هزار تومان دريافتى دارد و يك طلبه بعد از سى سال كار مستمر، ماهانه سى‌هزار تومان حقوق مى‌گيرد، چگونه از او انتظار داريم كه چرا كار نمى‌كند و در كشور تحول فرهنگى بوجود نمى‌آورد؟ با كدام بودجه و با كدام امكانات؟ بنابراين، زمانى اين هدف قابل تأمين است كه: الف- بهترين، با استعدادترين، نجيب‌ترين و مخلص‌ترين فرزندان خود را براى تحصيل علوم دينى و طلبه شدن تشويق كنيم. ب- حوزه‌ها را از نظر مالى و امكانات يارى كنيم تا علما و بزرگان با برنامه‌ريزى بهتر بتوانند مشكلات را يكى پس از ديگرى از سر راه بردارند.
١٥- مسايل بشر، مادى است يا معنوى؟ آيا ميان آن دو، امورى ديگرى وجود دارد؟ اينكه دولت، شعار آزادى، عدالت قانونى و استقرار جامعه مدنى را مطرح كرده است، آيا از جنبه زندگى مادى بشر است يا بهره‌اى از ابعاد معنوى يا جنبه‌هاى برتر از مادى محض را داراست؟
پاسخ- منظور اين نيست كه هيچ بعدى از ابعاد زندگى معنوى، در دنيا رعايت نمى‌شود بلكه كلام در ابعادى است كه رعايت نمى‌شود. در همه دنيا، به ويژه در سرمدار پيشرفته آنان يعنى آمريكا، سخن از آزادى بسيار است. آيا نتيجه اين آزادى، كه به عنوان يك امر معنوى در آنجا مطرح است، مشروع شدن همجنس بازى، تشكيل خانواده از مردها، كشتن معلم و استاد به وسيله شاگردان بايد باشد؟! آيا، اين امور، همان معنويات است كه ما مى‌خواهيم؟! آيا اينها همان حقوق بشر است كه مدعى آن مى‌باشند و مى‌خواهند در ساير كشورها نيز پياده كنند؟! گفته مى‌شود: پرچم عدالتِ طرفدارى از حقوق بشر و امثال آن، بر دوش آمريكا است، مشاهده كنيد كه اينها در فلسطين و الجزاير و ساير نقاط جهان چه عملكردى دارند؟ عدالت كدام است؟
البته آزادى در چارچوب قوانين اسلامى و مصاديق آن، كه از سوى خداوند مشخص شده است، در مجموعه «امور معنوى» قابل شمارش است. و اگرنه، كسانى به اسم‌