٧٠ در مطبوعات خارج از كشور مطرح مى‌شود. در آن زمان آنان از فضاى فرهنگىِ كشور، در خارج از كشور به دوره خفقان و سانسور تعبير مى‌كنند و در مورد وضعيت موجود كشور تحليل‌هاى نادرستى مى‌نمايند. نمونه آن، نشريه «اتّحاد كار» شماره ٢٠ سال ١٣٧١ است كه به بخشى از آن اشاره مى‌كنيم.
«انتشار و مطالعه كتاب‌هاى جديد بهبود قابل توجّهى يافته است، بر تيراژ كتاب‌ها روى هم رفته افزوده شده، مصلحت‌هاى مقطعى و موردى اين يا آن جناح حكومتى مى‌تواند با اين حركت سازگارى داشته باشد. امّا سؤال اين جا است كه با حاد شدن دعواهاى اين جناح‌ها و يكسره شدن احتمالى كار يكى از آنها و يكدستى كه پس از آن ممكن است در حكومت حاصل گردد، چنين مصلحت طلب‌گرايى نيز منتفى خواهد شد. پاسخ به اين سؤال در گرو تحولات سياسى در درون حاكميت مى‌باشد. جناح به اصطلاح ميانه‌رو درصورتى كه بتواند كار رقيب خود را يكسره نمايد، حاضر و قادر به تحمّل فضاى باز و آزادى‌هاى دمكراتى و از جمله آزادى نخواهد بود.
ملاحظه نمائيد كه اينها بحث‌هاى سال ٧٠ است كه در مطبوعات خارج از كشور مطرح مى‌شد. امّا بعد از سال‌هاى ٦٧ و ٦٨، كسانى در مطبوعات دولتى مشغول كار مى‌شوند كه به جاى مقاومت در برابر اين تهاجم، يك وادادگى در برابر آنان وجود دارد و عوض اين كه اين‌ها استحاله را در جريان مخالفين به‌وجود بياورند در آن حركتى كه بر عهده آنان گذاشته شده است. استحاله پيدا مى‌كنند!! حتى در عرصه صنعت نيز چنين بود. آقاى سازگار كه در سال‌هاى قبل از پايان دوران دفاع مقدّس معاون آقاى بهزاد نبوى در وزارت صنايع بود، بسيارى از كارخانه‌ها را با ارزهاى دولتى فقط اداره مى‌كردند و اين ارزها را غالباً در سر چهارراه‌ها به‌فروش مى‌رساندند و اينگونه مديريت كارخانه‌دارى را پيش مى‌بردند. پس از اين دوره، راه اندازى مى‌كند. ايشان «مؤسّسه آينه» را براى: آينه انديشه، آينه اقتصاد، آينه هفته راه اندازى مى‌كند. در همان دوران اخبارى به‌دست مى‌آيد كه پشت صحنه راه‌اندازى اين نشريات از معاندين و شكست خورده‌هاى اول انقلاب حضور دارند و البتّه نام آنان در آن مطبوعات ديده نمى‌شود. على‌الظاهر نسلى است كه از دوران انقلاب درآمده است. امّا در پشت صحنه جاى پاى قديمى‌ها وجود دارد. يكى از افرادى كه با اين جريان ارتباط تنگاتنگ داشت، آقاى عليرضا فرهمند