حكومت دينى است و حاكم اسلامى بايد ويژگى رعايت انصاف و خود رأى نبودن را در خود حفظ كند. مبادا رسيدن به قدرت او را از عدالت دور كند و حكومت را در ميان اقوام و نزديكان تقسيم نمايد. در اين صورت، خداوند و مردم ظلم روا داشته است و مطابق فرمايش حضرت: «مَنْ ظَلَمَ عِبادَ اللَّه كانَ لِلَّهِ حرباً» «١» هر كس به مردم ظلم كند، در حقيقت با خداوند به ستيز برخاسته است. بنابراين تجاوز به حقوق مردم، دشمنى با خدا است و دشمنى با خداوند نيزبدترين عمل يك انسان است.
همچنين حضرت على عليه السلام، خطاب به عثمان بن حنيف فرماندار بصره در مورد برخوردارى از بيت المال و استفاده از بهترين غذاها مى‌فرمايد: «لَوْ شِئْتَ لَاهْتَدَيْتُ الطَّرِيِقَ إِلى‌ مُصَّفى‌ هذَا الْعَسَلِ وَ لُبابِ هذَا الْقَمْحِ، وَ نَسَائِجِ هذَا الْقَزَّ وَ لكِنْ هَيْهاتَ أَنْ يَغْلِبَنى‌ هَواىَ وَ يَقُودَنِي جَشَعِى إِلى‌ تَخَيُّرِ الْأَطْعِمَةِ- وَ لَعَلَّ بِالْحِجازِ أَوِ الَيمامَةِ مَنْ لا طَمَعَ لَهُ فِى الْقُرْصِ، وَ لا عَهْدَ لَهُ بِالشِّبَعِ- أَوْ أَبَيْتَ مِبْطاناً وَ حَوْلى‌ بُطُونٌ غَرْثَى وَ أَكْبادٌ حَرَّى» «٢» اگر مى‌خواستم مى‌توانستم از عسل مصفا و مغز اين گندم و بافته‌هاى اين ابريشم براى خود خوراك و لباس تهيه كنم. اما، هيهات كه هوا و هوس بر من غلبه كند و حرص و طمع مرا وادار كند تا طعام‌هاى لذيذ را برگزينم. درحالى كه ممكن است در سرزمين «حجاز» يا «يمامه» كسى باشد كه حتى اميد به دست آوردن يك قرص نان نداشته باشد و نه هرگز شكمى سير خورده باشد. آيا من با شكمى سير بخوابم، در حالى كه در اطرافم شكم‌هاى گرسنه و كبدهاى سوزانى باشند؟
پس حاكم اسلامى بايد نسبت به مردم مُنصف باشد به آنان ظلم روا ندارد و حكومت را مال شخصى خود محسوب نكند و آن را ميان اقوام و نزديكان خويش تقسيم ننمايد.
٩- راه‌گشاى مشكلات از وظايفى كه حضرت على عليه السلام براى حاكمان اسلامى برمى‌شمارد، اين است كه رهبر حكومت دينى بايد مشكلات جامعه را حل كند و از كينه‌ورزى افراد نسبت به يكديگر جلوگيرى نمايد.
«اطْلِقْ عَنِ النَّاسِ عُقْدَةَ كُلَ حِقْدٍ» «٣» پس گره كارهاى مردم را در هر جا و هر مسأله بگشا.