حال نشر است. بعضى از مشخّصات اين عقيده را مى‌توان مسائلى چون تفكيك مدنيّت از شريعت، جدايى ساحت عمومى از ساحت خصوصى مدنيّت از شريعت، تفكيك حوزه امور عمومى از حريم خصوصى برشمرد. در واقع اينان معتقدند كه مسائل اخلاق و ارزش‌هاى دين فردى و محدود است و تنها به حوزه خصوصى مربوط مى‌شود و به حوزه امور پاپليك كه شامل از حقوق و اقتصاد و فرهنگ عمومى است، مربوط نمى‌شود.
بلكه امور عمومى، كار دولت و قيصر است و امور خصوصى شامل دين و ارزش‌هاى اخلاقى، مربوط به پاپ و مجتهدين مى‌باشد.
كليساى قرون وسطى و جريان سكولار لائيك. هر دو قبول دارند كه دين از حكومت و جامعه جدا است. البته اين دو جريان فكرى نقطه اختلافى نيز دارند كه جريان ماترياليستى مى‌گويد: «حق و تكليف براى همه يكسان است و هر كس از تكليف بشر صحبت كند، به حقوق بشر توهين كرده است». در حالى كه انسان از ديدگاه دين موجودى است كه از سوى شارع هم حق و هم تكليف‌دارد. حقّ انسان مقدس است و براى بشر حرمت قائل است. تا آنجا كه اسلام گناهان شهيد را بخشيده مى‌داند، اما حق‌الناس را معفوّ نمى‌داند.
همچنين پس از جريان جنگ احد، كه دشمنان قصد جنگ با مسلمانان را نمودند، پيامبر صلى الله عليه و آله دو گروه را از آمدن به اين جنگ بازداشت: گروهى كه در جنگ احد شركت نكرده بودند و گروهى كه به مردم مقروض بودند. و نيز در روايت است كه حُرمت انسان‌ها را نگه داريد و از زدن مؤمن و ضايع كردن حقوق او جلوگيرى نماييد كه اين كار از لجن ماليدن به ديوار كعبه، كه بهترين و مقدس‌ترين مكان است، بدتر است. پس دين مقدس اسلام تا اين اندازه نسبت به حق‌الناس اهميت قائل است.
بنابراين، اسلام براى حقوق بشر اهميت بسيارى قائل شده است و آنچه تكليف افراد مى‌داند، چيزى جز پيشرفت و سعادت آنان نيست. دين امرى است كه در زندگى افراد پياده مى‌شود. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود: دنيا مزرعه آخرت است. پس اين نشان مى‌دهد كه اين در زندگى افراد پياده شده است. ولى متأسفانه موافقان و مخالفان براساس سخن مسيحيان، اظهار عقيده مى‌كنند و تعاليم اسلام و به‌ويژه تشيع را مدّ نظر قرار نمى‌دهند.
زيرا از ديدگاه اين مذهب، مادى‌ترين اعمال زندگى، مى‌تواند معنوى‌ترين آنها باشد. اگر