در قرن نوزدهم، دو انقلاب بزرگ به وجود آمد: الف- انقلاب سياسى فرانسه. ب- انقلاب صنعتى. نتيجه اين انقلاب، تبديل شدن جامعه كشاورزى به جامعه صنعتى بود و از انگلستان به ساير كشورها نيز صادر شد. در اين دوره كه عصر جديد است، كارخانه‌داران، سرمايه‌داران بزرگ و كشاورزان فقير شدند. سرمايه‌داران براى بدست گرفتن بازار، از قواى زنان كه دستمزد كمى داشتند و نسبت به مردان مطيع‌تر بودند، بهره گرفتند. وقتى بحث دفاع از حقوق زنان در برخى از كشورهاى اروپايى مطرح شد، با تأييد كارفرمايان بزرگ همراه بود كه بايد حق مالكيت به زنان داده شود! زيرا زنان براى جذب به بازار كار، داراى انگيزه باشند. اين طرح با استقبال بى‌نظير زنان روبرو شد. به‌طورى كه به سرعت مردان از كار بيكار شدند و زنان با نرخ ارزان‌تر جذب مى‌شدند. اين امر در ابتدا براى زنان بسيار خوشايند بود، ولى اندكى بعد دريافتند كه چگونه به آنان ظلم شده است.
«ويل دورانت» درباره حوادث قرن نوزدهم مى‌گويد: زنان را روزانه ١٥ تا ١٧ ساعت و بعضى اوقات تا ٢٠ ساعت در كارخانه‌هاى ريسندگى با حداقل حقوق به كار مى‌گماردند! نتيجه اين شد كه در قرن نوزدهم، زنان به‌ويژه زنان كارگر، خواستار دستمزدهاى برابر با مردان و تقليل ساعات كار و برخوردارى از بهداشت و مرخصى‌هاى مربوط به زمان زايمان و بعد آن و ايجاد مهد كودك‌ها بصيرت پرچمداران ٣٨٦ تأثيرات بين‌المللى جريانات فمينيستى ص : ٣٨٥ براى نگهدارى فرزندانشان و چيزهاى مشابه اين حقوق شدند. به همين جهت، در پى راه‌اندازى چنين تشكيلاتى، گروهى در سنديكاهاى كارگرى نفوذ كردند كه البته در ابتدا براى عضويت اينان در سنديكاها مانع مى‌شدند. ولى سرانجام گروه‌هاى زنانه در سال ١٨٣٧ تشكيل شد.
شروع نهضت فمينيسم‌ در سال ١٨٣٧ واژه «فمينيسم» بر نهضت‌هاى دفاع از حقوق زنان اطلاق شد. از آن پس لفظ «فمينيسم» وارد فرهنگ اروپايى‌ها شد. و فمونيسم به كسى گفته مى‌شد كه در ارتباط با نهضت‌هاى دفاع از حقوق زنان باشد. در اواخر قرن نوزدهم، حركت‌هاى زنان شكل بين‌المللى به خود گرفت، و نهضت آنان در فرانسه، آلمان و انگليس گسترش يافت.
اما از اول قرن نوزدهم، سنديكاهاى بين‌المللى، گروه‌هاى بين‌المللى زنان را براى بررسى مشكلات عمومى آنان در كشورهاى مختلف به راه انداختند. از اواخر قرن نوزدهم،